Διεκόπη η δίκη για το φόνο της Ειρήνης Σιέχου.
Γράφει η μητέρα της Φωτεινή
ΤΡΕΙΣΗΜΙΣΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ
Προς κάθε υπεύθυνο και προς τη συνείδηση της Δικαιοσύνης,
Ήταν Αύγουστος.
Η μέρα που θα έπρεπε να στρώνουμε το νυφικό κρεβάτι, να γελάμε με τις χαρές και να στολίζουμε το μέλλον.
Αντί γι’ αυτό, στολίσαμε ένα μνήμα.
Μια στιγμή στο δρόμο, ένα λάθος, μια παράλειψη, και η κόρη μου έγινε πίνακας ζωγραφικής στο σαλόνι.
Σήμερα, 42 μήνες μετά, 1295 μέρες η πολιτεία μας ζητάει να συνεχίσουμε να περιμένουμε.
* Περιμένουμε μια κλήση για το δικαστήριο που δεν γίνεται.
* Περιμένουμε να ακούσουμε την αλήθεια που την πήρε μακριά μας.
* Περιμένουμε δικαίωση για το κοριτσάκι μου που δεν θα φορέσει ποτέ το νυφικό του.
Η καθυστέρηση της δικαιοσύνης δεν είναι απλώς γραφειοκρατία· είναι ασέβεια προς τον νεκρό και βασανιστήριο για τον ζωντανό.
Κάθε αναβολή, κάθε μήνας που περνάει χωρίς να αποδίδεται ευθύνη, είναι σαν να ξαναζώ εκείνο το μοιραίο δευτερόλεπτο του τροχαίου.
Ζητώ το αυτονόητο:
Να σταματήσει ο χρόνος να μετράει εις βάρος της μνήμης της.
Το δίκαιο που αργεί, δεν είναι δίκαιο — είναι μια ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΔΙΚΙΑ που αιμορραγεί.
Η σιωπή των δικαστηρίων είναι πιο ηχηρή και από τη σύγκρουση εκείνης της νύχτας.
Ως πότε η ζωή ενός παιδιού θα στοιβάζεται σε σκονισμένους φακέλους;;;
Τον Αύγουστο τον χάσαμε, τον ήλιο τον σβήσαμε,
και στο λευκό σου νυφικό το μαύρο κεντήσαμε.
Μα τώρα πολεμάω και με τον χρόνο τον σκληρό,
που τη δικαίωση κρατά στο ράφι το νεκρό.
Δεν είναι δίκη αυτή που αργεί,
είναι το δίκιο που πουθενά το φως δεν αντικρίζει.
Κι όσο η έδρα μένει αδειανή και η φωνή μου σπάει,
η κόρη μου στον ουρανό δικαίωση ζητάει!!!
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!
ΚΑΜΙΑ ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΩΝ ΤΡΟΧΑΊΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου