GLOBAL ALLIANCE OF NGOs FOR ROAD SAFETY

Dear Friends,  At the end of August, the UN General Assembly adopted the new resolution A/RES/74/299 on Improving Global Road Safety. Among other things, the resolution sets the target for a 50% reduction in road deaths and injuries by 2030, a Second Decade of Action for Road Safety, and a High-Level Meeting of the UN General Assembly by the end of 2022.  In this month's newsletter, we feature perspectives on the resolution from different sectors including government, NGOs, environment, health, and youth as well as a summary of our Q&A session with Etienne Krug, WHO, and comment from the Government of Sweden’s Minister for Infrastructure, Tomas Eneroth.   Yours sincerely, Lotte Brondum Executive Director TABLE OF CONTENTS Q&A with Etienne Krug Comment from Sweden The Rocky Path to #50by30 What the Resolution Means:      For NGOs      For the Environment      For Health      For Youth How to Engage with the Resolution

Q&A with Etienne Krug [links to YouTube]

Q&A WITH ETIENNE KRUG “We need to make sure that every government and all the relevant people are aware that this resolution exists, second that they contribute to the thinking. We will want every country to have a plan for the [Second] Decade of Action…there’s a lot of work where I think NGOs can be strong advocates for making sure that the thought process happens and that it leads to concrete decisions. After that, there are many different roles for NGOs to carry out activities.” Earlier this week, the Alliance hosted a Q&A session with Etienne Krug, Director of Social Determinants of Health, WHO, to address NGOs questions about the new UN Resolution. The session covered the process that led to the resolution, the content, the plans for the Second Decade of Action for Road Safety, and how NGOs can push the resolution in their countries. He highlighted four key elements of the resolution: Endorsement of Stockholm Declaration Declaration of the Second Decade of Action with a specific target to reduce road deaths and injuries by 50% by 2030 Commissioning of WHO and the UN regional Commissions, along with other partners in the  UN Road Safety Collaboration and other stakeholders to develop a plan of action for the Decade of Action A high-level UN General Assembly meeting at head of state level to be held before the end of 2022 Read more HERE or click on the video above to watch the session.

WHAT THE RESOLUTION MEANS FOR GOVERNMENT In February 2020, the Government of Sweden organized the 3rd Global Ministerial Conference on Road Safety, resulting in the Stockholm Declaration and setting the stage for the UN Resolution. We asked Minister for Infrastructure, Tomas Eneroth, who led the Swedish Government's role, about his reaction to the resolution. “With the new UN General Assembly Resolution endorsing the Stockholm Declaration,” he says, “there is a global pledge to continue and develop our global cooperation, our knowledge sharing and our commitment towards Vison Zero. For me and for Sweden, but more importantly for the hard everyday work towards road safety being done all around the world, this is a great recognition and inspiration.” Significantly, the Stockholm Declaration and the resolution sets road safety into the wider framework of the SDGs. “This is how we take the next leap in road safety,” he continues. “In the past, road safety practice has largely been isolated from other policy areas – almost a separate process. However, more can be achieved if we see road safety as a component of many other processes.” Read the Minister’s full comments to the Alliance HERE.

WHAT THE RESOLUTION MEANS FOR #50by30 One of the most significant elements in the resolution is the target to reduce road deaths and injuries by 50% by 2030. It may have seemed, because the SDG 2020 target already existed, that including the 2030 target should have been straightforward. Behind the scenes, there was no such certainty. David Ward of Towards Zero Foundation, who spearheaded the #50by30 campaign to adopt the target at a UN level, tells us, “By 2018, it was absolutely obvious that the 2020 target wasn’t going to be met, but then we hit the issue of renewal. That’s a sensitive subject, [and] we could not assume that the 2030 target would be accepted and adopted.” The success of the #50by30 campaign was a result of painstaking advocacy that involved developing databases of ministers and parliamentarians, writing letters, organizing events, and the important efforts of a unified NGO community. Moreover, there were many risks along the way. “Advocacy is a bit like a wall of water pressure,” says David. “If you don’t keep that pressure up against these global policy-making machines they will slip backwards for a number of reasons.”  Read David’s account of the target’s advocacy journey and the need to maintain governments’ accountability to achieve a 50% reduction in road fatalities and injuries by 2030 HERE.

WHAT THE RESOLUTION MEANS FOR NGOs “For NGOs, this is an important document. It is the mandate for our advocacy for the next 10 years and our hook with our governments, as we call on them to stand up for their responsibilities.” Lotte Brondum, the Alliance's Executive Director discusses how NGOs can use the resolution to hold their governments accountable for saving lives on the road. “Just because the 2020 SDG target will be missed, it doesn’t mean that the first Decade of Action was a failure,” says Lotte. “It has drawn attention to the scale and urgency of the global road safety crisis and galvanized countries to take a more strategic approach to reducing road deaths and injuries. ... Now, however, we need a real Decade of Action, where the foundations laid during the first Decade galvanize the political will that has been accumulated and accelerate progress.” Read Lotte's full article HERE and Alliance NGO reactions to the resolution HERE.

WHAT THE RESOLUTION MEANS FOR THE ENVIRONMENT The UN Resolution presents a wider perspective on road safety than previous instruments and commitments. Among other concerns, it connects road safety to the environmental agenda. To get a viewpoint on this aspect of the resolution, we spoke to Carly Gilbert-Patrick, Share the Road Global Programme Lead at the UN Environment Programme. “Our planet has some really big problems right now: pollution, climate change, the impact of road crashes, lack of social equity in accessing services, and now, to add to it all, COVID-19. Transport is a contributing factor in all of these, and safer roads are one of the solutions,” says Carly. “The resolution’s timing is supremely relevant to the post-pandemic soul searching happening in many countries right now, and it makes the Stockholm Declaration agreed in February seem almost prophetic.” Read more from Carly, with a focus on walking and cycling, HERE.

WHAT THE RESOLUTION MEANS FOR HEALTH Olive Kobusingye, Senior Research Fellow, Makerere University School of Public Health and the Institute for Social and Health Sciences of the University of South Africa, is an expert in Public Health with an interest in road safety. You may remember her from our recent live session COVID-19 and Health Systems. Olive says, “The resolution makes very clear the linkages between road safety and public health — especially relating to active mobility and the environment, both of which are closely associated with benefits for noncommunicable disease control.” She continues, “There are many intersections for road safety and health. One that is not often acknowledged is the use of health data to set targets, which can then be tracked by both health and road safety NGOs. The other intersection is that of post-crash care, ... NGOs working in this space can work closely with national and NGO entities in the health financing sector and gender and equity sectors, to ensure that persons who survive a road crash do not die needlessly for lack of appropriate post-crash care.” Read more from Olive on the connection between road safety and health within the resolution HERE.

WHAT THE RESOLUTION MEANS FOR YOUTH Ritu Jain is a Youth Advisory Board Member for the Global Youth Coalition and a Youth Accountability Advocate for Restless Development India. We asked her views on behalf of youth. She told us, “The new Decade of Action for Road Safety brings a clear opportunity for Member States to meaningfully involve young people in shaping the action plans about road safety and safe mobility.”  The resolution specifically calls on Member States to implement policies to protect youth and other vulnerable groups, to promote road safety knowledge and awareness among the population, especially among youth, and encourage partnerships and collaborations with youth and other groups. Read more from Ritu and the youth perspective HERE.

HOW NGOs CAN ENGAGE WITH THE RESOLUTION “NGOs play a crucial role in striving to meet the goals of the UN Resolution,” says Natalie Draisin, Director, North American Office, and United Nations Representative for the FIA Foundation. “An NGO that has successfully collaborated with the government, giving the [country's mission to the UN] something to highlight, makes all the difference.” NGOs can be a valuable support to their governments' missions, “Governments that are already stretched thin are often grateful for the support of NGOs, and having joint goals means you can claim collective ‘wins’,” says Natalie. “Often, missions will rely on NGOs to provide input into the High-Level Political Forum or other UN processes, by drafting part of the voluntary national review or identifying speakers. NGOs can offer to play that supporting role by helping ministries craft a plan to meet UN goals.” Natalie also includes tips for NGOs advocating during the pandemic, including the new Child Health Initiative toolkit on school journeys. Read more HERE.

 

Μαγνήσαλη Ιφιγένεια, ετών 19.

Μαγνήσαλη Ιφιγένεια, ετών 19, 6 Οκτωβρίου 2019

Ένα χρόνο πριν, τις πρώτες ώρες της 6ης Οκτωβρίου 2019, η Ιφιγένεια επέστρεφε σπίτι της στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης μετά από μια έξοδο με συγγενείς και φίλους που επέβαιναν σε τέσσερα συνολικά αυτοκίνητα.

Ήταν επιβάτης σε ΙΧ, το τελευταίο της παρέας, που οδηγούσε 21χρονος, καθισμένη στη θέση του συνοδηγού. Τα αυτοκίνητα κινούνταν στον περιφερειακό της Θεσσαλονίκης στο ρεύμα από ανατολικά προς δυτικά. Λίγο πριν την είσοδο στο τούνελ, ο οδηγός ανέπτυξε ταχύτητα και προσπέρασε τα άλλα αυτοκίνητα μπαίνοντας στο τούνελ.

Η μητέρα της Ιφιγένειας, Πηνελόπη Κουμπιά γράφει: «Μαγνήσαλη Ιφιγένεια: το κορίτσι του τούνελ στον περιφερειακό Θεσσαλονίκης, ένα μήνα περίπου πριν κλείσει τα 19 της χρόνια. Φόραγε ζώνη το παιδάκι μου, συνοδηγός του δολοφόνου ήταν, που ήταν φίλος του αδερφού της. Μπήκε στο τούνελ με ταχύτητα 150 χιλιόμετρα/ώρα για να δείξει ότι …είναι οδηγός και έχει αμάξι … καλό: ένα κομμένο και ραμμένο αμάξι με μετατροπή από Citroen C2 σε VTS, να δείξει στον αδερφό της και γιο μου ότι είναι μάγκας και τρέχει… μπροστά στα μάτια του αδερφού της το σκότωσε το κοριτσάκι μου. Φόραγε ζώνη η κορούλα μου, φοβόταν την ταχύτητα. Αυτός δεν φόραγε. Έπεσε στα τσιμέντα του τούνελ, ένα τούνελ το οποίο κρατάνε εκεί για μια καφετέρια, το τούνελ του χάρου που έχει πάρει άδικα ψυχές. Έπεσε επάνω της ο οδηγός και μπλόκαρε το κεφαλάκι της στην κολώνα της πόρτας ψηλά με την οροφή. Αυτός δεν έπαθε τίποτα, το κοριτσάκι μου το σκότωσε…

Ανθρωποκτονία από αμέλεια μου είπαν…για αυτό κατηγορείται, είναι ελεύθερος και το δίπλωμα του εξακολουθεί να το έχει κανονικά και να οδηγεί από την πρώτη στιγμή.

Περιμένω την πρώτη ημερομηνία για τη δίκη… Είπα όμως στον αξιωματικό της τροχαίας μετά από μέρες: αν εγώ τον σκοτώσω σχεδόν με τον ίδιο τρόπο δηλαδή με αμάξι τι θα μου κάνετε; Aνθρωποκτονία εξ αμελείας μου είπε…

Απλά περιμένω…»

Ένας χρόνος πέρασε από τη θυσία της Ιφιγένειας, όμως ο άνεμος της Οδικής Ασφάλειας και της Δικαιοσύνης δεν λέει να φυσήξει σ αυτή τη χώρα.

Όσο οι εν ψυχρώ εκτελέσεις βαφτίζονται ανθρωποκτονίες «από αμέλεια» τίποτα δεν πρόκειται ν αλλάξει στη οδηγική συμπεριφορά των εν δυνάμει φονιάδων.

Όταν για τροχαία εγκλήματα όπως αυτό που στοίχισε την ζωή  της Ιφιγένειας, πριν καν φτάσει στα 19 της χρόνια, με πειραγμένο αυτοκίνητο, με πολλαπλές προσπεράσεις μέσα σε τούνελ με εξωφρενική ταχύτητα (το όριο ταχύτητας στο σημείο είναι 50 km/h) δεν χρησιμοποιείται ούτε ο νόμος για διατάραξη των συγκοινωνιών (κακούργημα) και ο δράστης επιβραβεύεται με το να διατηρεί την άδεια οδήγησης τι μήνυμα δίνει άραγε η πολιτεία;

Το να χάνονται κάθε χρόνο στο οδικό δίκτυο εκατοντάδες νέοι και πολύ περισσότεροι να μένουν ανάπηροι είναι φαίνεται κι αυτό μέρος της ελληνικής κανονικότητας.

Να θυμίσουμε πως στη χώρα μας η παραβίαση των ορίων ταχύτητας δεν εντάσσεται στις παραβάσεις υψηλής επικινδυνότητας του ΚΟΚ, ούτε στις παραβάσεις για τις οποίες ο νέος Ποινικός Κώδικας προβλέπει σημαντικά αυξημένες ποινές αν οδηγήσουν σε τραυματισμό ή θάνατο.

Αυτά όταν η παραβίαση των ορίων ταχύτητας είναι η συνηθέστερη παράβαση και το πρώτο αίτιο θανατηφόρων τροχαίων!

Όταν το κράτος κλείνει το μάτι σ αυτούς που αναπτύσσουν εξωφρενικές ταχύτητες στο οδικό δίκτυο, αυτοί  δεν χρειάζεται να κάνουν και πολλά πράγματα για να κλείσουν ένα σπίτι.

-Στέλνουμε την Αγάπη μας και την Αλληλεγγύη μας στην οικογένεια της Ιφιγένειας μια ακόμα οικογένεια που έχει υποστεί το χειρότερο.

Μαζί θα σταθούμε απέναντι στους θύτες και στους εξοικειωμένους με το έγκλημα:

Χωρίς Δικαιοσύνη δεν θα υπάρξει ειρήνη στους Δρόμους.

Όλοι εμείς

Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα

ΕΥΘΥΤΑ-ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΟΔΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΡΟΔΟΥ

 

 

Δεν πρόκανε το νέο θεσμικό πλαίσιο ο εντεκάχρονος Λεωνίδας…

 

Στις 24 Σεπτεμβρίου 2019 στη Χίο είχαμε το πρώτο θανατηφόρο τροχαίο στην Ελλάδα με θύμα  οδηγό ηλεκτρικού πατινιού. Οδηγός ΙΧ χτύπησε, τραυμάτισε βαριά και εγκατέλειψε 23χρονο φοιτητή που οδηγούσε ηλεκτρικό πατίνι. Ο δράστης συνελήφθη μέρες αργότερα.

Παρά τις προσπάθειες των γιατρών το θύμα πέθανε 34 ημέρες μετά το συμβάν στο νοσοκομείο Χίου. Σύμφωνα με τα πρότυπα του «Ευρωπαϊκού τρόπου ζωής (και θανάτου)» ο 23χρονος δεν καταγράφηκε σαν θύμα τροχαίου γιατί είχε το θράσος –και την υποστήριξη των γιατρών – και επέζησε 34 ημέρες μετά το συμβάν, τέσσερις μέρες παραπάνω απ ότι ο κώδικας δεοντολογίας (savoir vivre) επιβάλει για να καταγραφεί κάποιος σαν θύμα τροχαίου… (Σχετική επιβεβαίωση: Τρία θανατηφόρα ατυχήματα με ηλεκτρικά πατίνια μέσα στο 2019 στην Ευρώπη: στο Παρίσι, τις Βρυξέλλες, και στο Χέλσινγκμποργκ, η Χίος ΔΕΝ υπάρχει. ΕΔΩ) 

Στις 4 Οκτωβρίου 2019, ο αρμόδιος υφυπουργός ΥΜΕ, Γ. Κεφαλογιάννης απαντώντας σε σχετική ερώτηση του βουλευτή Β. Κεγκέρογλου για το θέμα του θεσμικού πλαισίου για την κυκλοφορία των ηλεκτρικών πατινιών διαβεβαίωνε την Βουλή: «Εντός 4 μηνών θα κατατεθεί το νομοθετικό πλαίσιο που θα προβλέπει όλο το κανονιστικό πλαίσιο για την αγορά, την ασφάλεια και τη χρήση στις πόλεις, όλων των μικροοχημάτων όπως τα πατίνια ή τα skate rollers…. Παράλληλα έκανε γνωστό ότι μέχρι την οριστική λύση του προβλήματος θα ανακοινωθεί η εφαρμογή προσωρινών μέτρων για την ελεύθερη διακίνησή τους μέσα στις πόλεις». (ΕΔΩ) «Το υπουργείο μας έχει αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι η χώρα μας σε αυτό το θέμα είναι όχι ένα, αλλά δύο βήματα μπροστά από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες» ανέφερε στη δευτερολογία του ο υφυπουργός.

Πέρασε ήδη, όχι το τετράμηνο αλλά ένας χρόνος από την διαβεβαίωση του υφυπουργού και κανένα νομοθετικό πλαίσιο δεν υφίσταται ούτε έχει κατατεθεί προς συζήτηση. Παράλληλα κανένα «προσωρινό μέτρο» δεν ίσχυσε.

Στο μεταξύ όλες οι πόλεις έχουν κατακλυστεί από πατίνια που οδηγεί ο οποιοσδήποτε οπουδήποτε, τα μαγαζιά για την πώληση τους είναι αναρίθμητα, ενώ ανθεί και ο επιχειρηματικός κλάδος των ενοικιάσεων ηλεκτρικών πατινιών.

Όλα αυτό το διάστημα τα «ατυχήματα» με ηλεκτρικά πατίνια αυξάνονται διαρκώς με αξιοσημείωτο τα πολλά θύματα μικρής ηλικίας. Ενδεικτικά: 

 Κομοτηνή: Ανήλικος με ηλεκτρικό πατίνι χτύπησε 7χρονο παιδί, 

 Βόλος: Παρέσυρε 3χρονο αγοράκι με πατίνι και εξαφανίστηκε, 

Ηράκλειο: Ηλεκτρικό πατίνι συγκρούστηκε με αυτοκίνητο με αποτέλεσμα να τραυματιστεί το παιδί)  

Φτάσαμε έτσι στις 22 Σεπτεμβρίου 2020, μέρα μεσημέρι, που αλλού, στη Χερσόνησο Κρήτης, μητρόπολη μέχρι χθες της γουρούνας, όπου ο 11χρονος Λεωνίδας Abazi,  οδηγώντας ηλεκτρικό πατίνι το οποίο είχε ενοικιάσει με αντίτιμο 5 ευρώ, όπως δήλωσε η μητέρα του, επιστρέφοντας από τη βόλτα του για να παραδώσει το πατίνι χτυπήθηκε από ΙΧ. Μεταφέρθηκε με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, θλάσεις στον πνεύμονα και την καρδιά στο νοσοκομείο όπου τρεις μέρες μετά άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στο χειρουργείο.

Ο θάνατος ενός 11χρονου στο δρόμο δεν προσφέρεται βέβαια για δηλώσεις από το ΥΜΕ. Ο θάνατος δεν αποτελεί ερώτηση. Αποτελεί απάντηση και απάντηση στην απάντηση δεν υπάρχει στην κοινοβουλευτική διαδικασία.

Ο θάνατος του Λεωνίδα (και όχι μόνο) αποτελεί απάντηση στη δημιουργία ενός «άτυπου»  πλαισίου που επέτρεψε να κατακλυστεί η χώρα από ηλεκτρικά πατίνια και να δημιουργηθεί ένα «επιχειρηματικό λόμπι» εισαγωγέων, πωλητών και αυτών που νοικιάζουν πατίνια που μαζί με τους διαρκώς αυξανόμενους χρήστες θα αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα στις όποιες ρυθμίσεις θα γίνουν (αν και όποτε από το ΥΜΕ). Είναι γνωστό σε όλους πως τα ηλεκτρικά πατίνια μπήκαν στην κυκλοφορία αρχές του 2019 με προσωρινή άδεια του Δήμου Αθηναίων, ο οποίος, όπως και οποιοσδήποτε Δήμος δεν έχει κανένα δικαίωμα να επιτρέπει σε οποιοδήποτε μέσο να μπει στην κυκλοφορία (θα απαντήσουν βέβαια πως δεν έδωσαν άδεια γι αυτό… απλά αυτό συνέβη…). ΕΔΩ

4.10.2019

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Την έχουμε ξαναδεί την ιστορία, με τις περίφημες γουρούνες και το πώς τελικά το κράτος αφήνει να διαμορφωθεί μια τέτοια πραγματικότητα όπου η αντιμετώπιση της ασυδοσίας και της επικινδυνότητας στο οδικό δίκτυο να θεωρείται πλήγμα στην τοπική «επιχειρηματικότητα».  Ο Δήμος Χερσονήσου, με την προηγούμενη δημοτική αρχή, ήταν ο μόνος Δήμος στην Ελλάδα που επεδίωξε συστηματικά των δραστικό περιορισμό και του αριθμού και των δυνατοτήτων πρόσβασης στο δίκτυο της κυκλοφορίας αυτών των οχημάτων. Δυστυχώς οι περίπλοκες ρυθμίσεις από την προηγούμενη ηγεσία του ΥΜΕ βρήκαν την συνέχεια στην πλήρη κατάργηση τους από τη σημερινή ηγεσία με αποτέλεσμα και σήμερα σ ολόκληρο το οδικό δίκτυο, του ΒΟΑΚ μη εξαιρουμένου να συναντάς τουρίστες, χωρίς κράνος, με σαγιονάρα και με μαγιό να οδηγούν αυτά τα ιδιαίτερης επικινδυνότητας οχήματα. (Μια βόλτα στο διαδίκτυο θα επιβεβαιώσει τον αρκετά μεγάλο αριθμό τροχαίων συμβάντων με τέτοια οχήματα και φέτος). ΕΔΩ 

Έχουμε επαναλάβει πολλές φορές πως στο δίκτυο κυκλοφορίας επιτρέπεται τελικά να κάνεις ότι γουστάρεις και να μην υφίστασαι ουσιαστικά καμία συνέπεια.

Στη χώρα μας, αυτοί που θεωρούν «επιχειρηματικότητα» το να νοικιάζεις ηλεκτρικά πατίνια σε εντεκάχρονα παιδιά (το γεγονός ότι δεν υπάρχει πλαίσιο με ποια λογική το καθιστά νόμιμο;)  είναι φυσιολογικό να βλέπουν με τα ίδια γυαλιά ότι συμβαίνει στο δρόμο και στην κοινωνία.

Αναρωτιέται κανείς, αυτοί που γράφουν για την «ανευθυνότητα» ενός 11χρονου να νοικιάσει ένα πατίνι δεν υπήρξαν οι ίδιοι ποτέ παιδιά; Δεν έπαιξαν ποτέ τους; Μόνον απουσιολόγοι υπήρξαν στη παιδική τους ηλικία;

Και, ποιος είναι τελικά ο ρόλος της πολιτείας (ο Δήμος δεν εξαιρείται); Δεν έχει την υποχρέωση να διαφυλάσσει την ζωή των πολιτών;

Αλλά είναι τα παιδιά πολίτες στη χώρα μας; Πόσα παιδιά σκοτώθηκαν ή έμειναν ανάπηρα και φέτος στο οδικό δίκτυο της χώρας; Ο Λεωνίδας δυστυχώς ήταν ακόμα ένα απ αυτά. Ένα παιδί, 11 χρονών, που …βιαζόταν και δεν περίμενε την ολοκλήρωση του θεσμικού πλαισίου.

Ο SOS Τροχαία Εγκλήματα και η ΕΥΘΥΤΑ - Παρατηρητήριο Οδικής Ασφάλειας Ρόδου καλούν όλες τις συλλογικότητες, ιδιαίτερα της Κρήτης, που αγωνίζονται για την οδική ασφάλεια, για τα δικαιώματα των παιδιών, για τη ζωή, για μια ζωή χωρίς διακρίσεις να σταθούν  αλληλέγγυοι στην οικογένεια του Λεωνίδα και να παλέψουν για να λάμψει η αλήθεια σ ότι αφορά αυτή την τραγική υπόθεση.

Όταν την ώρα της κηδείας του παιδιού τοπικά ΜΜΕ έκαναν αναρτήσεις του τύπου «πληροφορίες αναφέρουν ότι ο 11χρονος αντιμετώπιζε προβλήματα στο οικογενειακό του περιβάλλον, μη έχοντας την στήριξη και την φροντίδα που θα έπρεπε για την ηλικία του» καθένας μπορεί να καταλάβει  πως η υπόθεση μόνο απλή και εύκολη δεν θα είναι.

Τόχουμε βιώσει εκατοντάδες φορές: την ώρα που τα θύματα θρηνούν οι θύτες να μεθοδεύουν την υπεράσπιση τους αλλοιώνοντας, εξαφανίζοντας η κατασκευάζοντας «στοιχεία».

Ο Λεωνίδας δεν θα μείνει μόνος!

30/9/2020

                                                             Πανελλαδικός σύλλογος  SOS Τροχαία Εγκλήματα

                                                            ΕΥΘΥΤΑ- Παρατηρητήριο Οδικής Ασφάλειας Ρόδου