19 Μαϊου 2013, Κυριακή, ποδηλατοδρομούμε μαζί με το περπάτημα!!!!

Η οδική ασφάλεια σε καλά χέρια.

Αν αυτό που συμβαίνει στους δρόμους είναι σίγουρα μια τραγωδία, αυτό που συμβαίνει στα υπουργεία δεν είναι απλά μια κωμωδία.
Χρειάστηκε να περάσουν σχεδον τρία χρόνια και να υπάρξουν πάνω από τρεις χιλιαδες νεκροί στους ελληνικούς δρόμους για να συναντηθούν οι αρμόδιοι για την επίλυση του προβλήματος Οδική Ασφάλεια μεταξύ τους, και αυτό μετά από πρόσκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας που ανησύχησε…
Όπως μας πληροφόρησε το ΕΘΝΟΣ: ‘Ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης (προκαθήμενος της Διυπουργικής Επιτροπής), στην παρέμβασή του, χαιρέτησε την πρωτοβουλία που ανέλαβε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και υπογράμμισε ότι «είναι αναγκαίο να επιταχύνουμε τις κινήσεις μας, να τις συντονίσουμε ακόμη περισσότερο. Βεβαίως υπάρχει οικονομική κρίση που όλους μας απασχολεί, αλλά την ίδια στιγμή το ζήτημα της ασφάλειας στους δρόμους και των τροχαίων δυστυχημάτων και ατυχημάτων είναι μείζονος σημασίας».
Τα πρακτικά αποτελεσματα αυτου του συντονισμου φάνηκαν δυο βδομάδες μετά όταν το μέλος της Επιτροπής Υπουργός Προ-Πο κος Δένδιας εν τη μεγαλοψυχία του αποφάσισε επιστροφή πινακίδων και αδειών οδήγησης λογω Πασχα σε δράστες σοβαρων παραβάσεων του Κ.Ο.Κ.
Η Ευρωπαική Επιτροπή αποφάσισε φέτος η 6^η Μάη να αφιερωθεί πανευρωπαικά στην «οδική ασφάλεια των πεζών». Πανευρωπαικά…όχι βέβαια και στην Ελλάδα. Εδώ η έννοια  πεζός δεν υφίσταται, δεν υπάρχει, είναι σκουπίδι ή στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να ταυτιστεί με το τρελός (πλήρης έλλειψη καταλογισμού) . Αυτονόητο ότι η Διυπουργική Επιτροπή για την Οδική Ασφάλεια και ο πρόεδρος της δεν είχαν κανένα λόγο να αναφερθούν  να συμμετάσχουν καθ οιονδήποτε τρόπο σ αυτή την ημέρα.
Αλλά και ο ΟΗΕ  αποφάσισε να αφιερώσει ολόκληρη βδομάδα (6-12 Μαρτίου) στην Οδική Ασφάλεια και αυτή με επικέντρωση στην προστασία των πεζών αλλά ούτε η δικιά του απόφαση είχε οποιαδήποτε επίδραση στους δικούς μας υπευθύνους. Αν μη τι άλλο απέδειξαν ότι δεν υπακούουν σε κελεύσματα και εντολές ξένων κέντρων. Θα πρέπει νάμαστε ευγνώμονες που επιτρέπουν ακόμα στις εφημερίδες την αναπαραγωγή των διεθνών ενημερωτικών δελτίων για το θέμα. ( Αναλυτικα: ΕΔΩ)
Για να τιμήσουμε του άνδρες ας υπενθυμίσουμε πως μέλη της διυπουργικής επιτροπής για την Οδική Ασφάλεια αυτό τον καιρό είναι οι : Κωστής Χατζηδάκης- υπουργός Ανάπτυξης,  Νίκος Δένδιας- υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, Ανδρέας Λυκουρέντζος- υπουργός Υγείας, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος- υπουργός Παιδείας, Σταύρος Καλογιάννης- αναπληρωτής υπουργός Ανάπτυξης, Χαράλαμπος Αθανασίου- αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών.
Τι είχες Κωστή; Tι είχα πάντα.
Είναι η δεύτερη φορά που ο  κ. Χατζηδάκης ως υπουργός αναλαμβάνει το θέμα Οδική Ασφάλεια. Φαίνεται ότι η προηγούμενη θητεία του (2007 -2008) θεωρήθηκε εξαιρετικά επιτυχής ώστε να του ανατεθεί ξανά το ίδιο καθήκον. Από την προηγούμενη του θητεία παρουσιάζουμε δύο «ευχάριστες» αναμνήσεις: την παραίτηση του τότε βουλευτή της ΝΔ κ Αρη Σταθάκη, ενός από τους λίγους στο κοινοβούλιου που ασχολήθηκαν συστηματικά και επι της ουσίας με τα τροχαία εγκλήματα, από την «Εθνική Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας» και μια φωτογραφία από την πρώτη δημόσια εμφάνιση του υπουργού μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Ο υπεύθυνος υπουργός για την Οδική Ασφάλεια εγκαινιάζει την έκθεση «φτιαγμένων» αυτοκινήτων το 2007 στο Ελληνικό…


 Η παραίτηση Σταθάκη 24.1.2008 
«Κύριε Υπουργέ
Με σεβασμό στο πρόσωπό σας και θέλοντας να βοηθήσω το έργο σας στο θέμα της οδικής ασφάλειας, είμαι υποχρεωμένος να σας γράψω τα εξής: Επειδή πρέπει να μπει μία τάξη και να μην έχουμε (κάθε ημέρα), 6 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες και ανάπηρους…
Επειδή υπάρχει μία απίστευτη αδιαφορία για τους ανθρώπους που χάνονται και τις οικογένειες που καταστρέφονται…
Επειδή ακόμα δεν έγινε ο φορέας που θα ασχολείται αποκλειστικά και μόνον με την οδική ασφάλεια, ώστε να υπάρχει κεντρικός έλεγχος και να λειτουργούμε με το ίδιο πνεύμα και τους ίδιους στόχους…
Επειδή (εκτός από την Εθνική Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας της οποίας είμαι πρόεδρος), υπάρχουν και άλλες… «Εθνικές» Επιτροπές Οδικής Ασφάλειας, που δεν γνώριζαν η μία την ύπαρξη της άλλης και δεν είχαν συνεργαστεί ποτέ!…
Επειδή υπάρχουν διάφορα ινστιτούτα και ιδιώτες που λειτουργούν ανεξέλεγκτα, μπαίνουν στα σχολεία χωρίς άδεια, μοιράζουν έντυπα που έχουν πολλά λάθη και στοχεύουν μόνο στις επιδοτήσεις της ΕΕ…
Και επειδή οι προτάσεις και οι προσπάθειές μου δεν έχουν το αποτέλεσμα που θέλω, (με αποτέλεσμα να μην μπορώ να ικανοποιήσω τις προσδοκίες αυτών που με εμπιστεύτηκαν και με έστειλαν στη Βουλή)…
Παραιτούμαι από την «Εθνική» Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας, (αλλά παραμένω στο πλευρό σας), μέχρι να δημιουργηθεί ο φορέας οδικής ασφάλειας, να αρχίσει να λειτουργεί η διακομματική επιτροπή οδικής ασφάλειας της Βουλής, να λυθούν τα προβλήματα με τα μπερδέματα αρμοδιοτήτων και επιτροπών, να διαλυθούν τα παραμάγαζα και να ασχοληθούμε σοβαρά με το (κατά τη γνώμη μου), μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.
Με εκτίμηση,
Άρης Σταθάκης»
΄Πηγή: soste.gr

Πρέβεζα: … Περπατώ εις την Πόλιν..….. του Γιάννη Ρέντζου.

 Την Δευτέρα 22 Απριλίου στην Πρέβεζα πραγματοποιήθηκε ημερίδα με θέμα “Καθ-Οδηγώντας τα παιδιά μας με Ασφάλεια”. Με κεντρικό ομιλητή τον  Τάσο Μαρκουίζο (Ιαβέρη), οδηγό αγώνων αυτοκινήτων και ομιλητές τους Ε. Μάστακα, εισαγγελέα Πρωτοδικών Πρέβεζας, Κ. Σιώρο, Διοικητη Τροχαίας, Ε. Λέκκα, Δ/ντή Χειρουργικής Κλινικής Γ.Ν. Πρέβεζα και Γ. Ρέντζο Δημοτικό Σύμβουλο. Συνδιοργανωτές ήταν ο Δήμος Πρέβεζας, η Εισαγγελία Πρωτοδικών και η Υπηρεσία Επιμελητών Ανηλίκων Πρέβεζας. 

Από το πάντα ενδιαφέρον blog της δημοτικής παράταξης “Δημόσιος χώρος”  http://dimosioshoros.wordpress.com/ αναδημοσιεύουμετην παρέμβαση του Γιάννη Ρέντζου.

Τίτλος της ομιλίας μας λοιπόν είναι αυτός που [βλέπετε] και επεξηγηματικός υπότιτλος, όπως το μαντεύετε, «…όταν ο λύκος, όταν οι λύκοι δεν είναι εδώ…». Ποιοι είναι οι λύκοι στην πόλη, στο δρόμο και στους πεζόδρομους, στις πλατείες και τα πεζοδρόμια, σε κίνηση και στάση, σε στάθμευση και δράση; Δεν θα δώσω την απάντηση στη διατυπωμένη ερώτηση, γιατί έτσι θα εκτραπεί η κουβέντα. Σκοπός είναι η συνεννόηση, για την μη προβληματική χρήση των μέσων κίνησης στην Πρέβεζα και για την ισότητα κατανομής των δημόσιων χώρων της πόλης ανάμεσα στους πεζούς, τους ποδηλάτες, τα ζώα και τα μηχανοκίνητα μέσα.  Γιατί;

Γιατί θεωρούμε σημαντική, τη συναίνεση για μια διαπαιδαγωγούσα αξιοποίηση της ίδιας της πόλης ως κεντρικού εργαλείου που θα υπηρετήσει την νόμιμη λειτουργία των μεταφορικών μέσων, την αποφυγή των αιματηρών και θανάσιμων συνεπειών της αυτοκινητικής αλαζονείας και την ήπια διαχείριση της ίδιας της πόλης. Όλα αυτά, σαν παράδειγμα των μεγαλύτερων προς τη νεότητα και τα παιδιά, μπορούν να αντιπαλέψουν τη νεανική απερισκεψία και να συμβάλουν στην προστασία της.

Θεωρώ την παρούσα συμβολή εκ μέρους του Δήμου μας, στην επαινετή σημερινή πρωτοβουλία,  σαν συνέχεια της εισήγησής μας στο Δημοτικό Συμβούλιο στις 19 Σεπτεμβρίου 2012 και της τέλεσης του Μνημοσύνου υπέρ αναπαύσεως των θυμάτων των τροχαίων. Έγινε στον Άγιο Χαράλαμπο, στις 18 Νοεμβρίου 2012, που ήταν η Τρίτη Κυριακή εκείνου του μήνα, ημέρα αφιερωμένη από τον ΟΗΕ και την Πολιτεία στα θύματα των τροχαίων. Εκεί μου ανετέθη η επιμνημόσυνη ομιλία που συνέδεσα με την επέτειο της προηγούμενης ημέρας, της 17^ηςΝοεμβρίου, Ημέρας του Πολυτεχνείου. Και σήμερα, 22 Απριλίου, είναι μια επόμενη ημέρα. Δεν παραλείπω, ούτε τώρα, να συνδέσω τη γεωπολιτική της ελληνικής αυτοκίνησης με τον ολοκληρωτισμό εκείνων των ημερών. Το ζήτημα είναι βαθιά γεωπολιτικό και πολιτικό. Η ανώμαλη κυριαρχία του αυτοκινήτου στις πόλεις μας είναι σαφώς θέμα συμφερόντων που, επί πολλές εφταετίες, επιβάλλονται στη χώρα μας από τα αρπακτικά της αυτοκινητικής βιομηχανίας και της πετρελαϊκής ενέργειας.

Το αυτοκίνητο είναι ένα άνετο, ταχύ και ασφαλές μέσο μεταφοράς σε καταστάσεις ζωής και θανάτου. Φτάνουμε στο σπίτι μας με αυτό, από το μαιευτήριο και «φεύγουμε», στο τελευταίο ταξίδι, εννοώ, πάλι με αυτό. Από το λίκνο στο φέρετρο. Στα ενδιάμεσα και στα τόσα της ζωής ο τροχός συνδυάζει σωτήρια διακομιδή, ασφαλή διέλευση, αξιοπρεπή μετάβαση, ξεκούραστη προσπέλαση, ευχάριστη ατμόσφαιρα, επιθυμητή ευκρασία, ραδιοφωνική ενημέρωση, μουσική διασκέδαση, αποκλειστικότητα συντροφιάς, προστατευμένη παρατήρηση, χωρίς να παύει να είναι και σήμα κοινωνικού γοήτρου.  Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Σε αυτούς που  το έχουν, σε όσους ονειρεύονται να το αποκτήσουν και σε όσους σχεδιάζουν να το αλλάξουν με ένα καλύτερο, το δυνατόν συντομότερο.

Πάνω από όλα, το αυτοκίνητο είναι ταχύτητα, τάχος, είναι δύναμη, είναι μεθύσι υπεροχής. «Με πάνω από 50 μίλια» είχε πει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ταφτ, είναι σαν να πίνεις «μια ατμοσφαιρική σαμπάνια». Είναι το Εγώ — όχι οι άλλοι. Ιδεολογία που αναπτύσσει αυτόματα ο κάθε οδηγός. Ο Γουόλτ Ντίσνεϋ μας είχε χαρίσει πριν πολλά χρόνια μια μικρή υποδειγματική διατριβή με κινούμενα σχέδια για κάποιον φιλήσυχο ανθρωπάκο, που του αρκούσε να επιβιβαστεί στο όχημά του για να μεταμορφωθεί σε άγριο εκδικητή της μαύρης ασφάλτου.

Το αυτοκίνητο υλοποιεί την αυτοκίνηση. Και η αυτοκίνηση είναι θεσμός που αναπαράγεται, είναι πολυπλόκαμο δίκτυο που εξαπλώνεται, είναι στράτευμα που προελαύνει, είναι πόλεμος που δεν παύει. Και τόσο φονικός. Ο πιο φονικός στην Ιστορία. Κάθε χρόνο χτίζεται κάπου, στα έγκατα της γης, μια σκοτεινή πολιτεία της λησμονιάς με ενάμιση εκατομμύριο κατοίκους. Κάθε χρόνο. Μια θλιβερή γκριζοπράσινη παγωμένη μεγαλούπολη οικίζεται με τα ετήσια θύματα της παγκόσμιας αυτοκίνησης. Ο Ελληνισμός δίνει κι εκεί το «παρών».

Στην Ελλάδα, με την ανοχή -ή μήπως τη συνενοχή;- των κρατικών Αρχών, το αυτοκίνητο είναι ένα παραχαϊδεμένο, ανεξέλεγκτο, μέσο κίνησης, που λειτουργεί σαν μηχανισμός βίας και καταπίεσης στην πόλη. Βέβαια, ο ρόλος του ως εργαλείου καταστολής του αδύναμου, στον ελλαδικό γεωγραφικό χώρο λησμονιέται. Πρακτορεύεται έτσι μια ύποπτη σχέση από πολλές πλευρές. Ενώ πολλοί είναι εκείνοι που μιλούν γενικά για την κρατική καταστολή, δεν έχω ακούσει ποτέ να ονοματίζουν και την ιδιωτική καταστολή εκ μέρους της αυτοκίνησης. Κοιτάξτε τους δρόμους μας. Με την ιδιωτική αυτοκίνηση, είναι παραδομένοι σε ξένα μόνον βιομηχανικά προϊόντα. Οι δρόμοι μας είναι σαν να έχουν κατασκευαστεί για να τα υποδεχθούν.  Παραχωρούμε έδαφος και ως οδηγοί προσφέρουμε συνεργασία. Πάρτε παράδειγμα τη Λεωφόρο Ειρήνης, που σουβλίζει την πόλη μας.

Το αυτοκίνητο, ανενόχλητο στην Πρέβεζα, ρυπαίνει με την καύση του, τρομάζει με τη κίνησή του, θορυβεί με τον κινητήρα του, λασπώνει με τους τροχούς του, στριμώχνει στους στενούς δρόμους, απειλεί διεκδικώντας προβάδισμα, εκτοπίζει κλέβοντας χώρο, εμποδίζει αυθόρμητες μαζώξεις, επιβάλλει τρομοκρατική σχέση με το δρόμο μας, πατσαλάει ζώα, παραμονεύει αδιάκριτα, καταπατά καταφανώς, καταστρέφει δομές και υποδομές, τραυματίζει δικούς του και ξένους, μωλωπίζει, προκαλεί κατάγματα. Δε σταματά. Και πάλιν κινούμενον μετά τάχους σπάει σπλήνες και νεφρούς, ου της κυριαρχίας του ουκ έσται τέλος. Αφαιρεί πρεβεζάνικες ζωές. Θα ήταν το πιο φοβερό μεταφορικό μέσο της πόλης αν δεν υπήρχαν τα μηχανάκια. Τόσο συμπαθή άλλωστε, τόσων συμπαθών ανθρώπων. Και τι να πούμε βέβαια για τις “χιλιάρες” και τη ζηλευτή λεβεντιά τους, που θυμίζουν πάντως χιτλερική δοξολογία.

Με ένα λόγο η μηχανοκίνηση επιβάλλει βίαια τη λογική της. Τη λογική του ισχυρού και τον παραλογισμό «καθεστώτος». Καθεστώτος που αποκτά όλο και πιο πολλούς δικούς του. Ενώ ο πεζός της πόλης και ο ποδηλάτης ή η ποδηλάτισσα, ο ηλικιωμένος περιπατητής, ο ΑΜΕΑ, ο νεαρός πεζοπόρος υπάλληλος που πηγαίνει στη δουλειά του, το ανύποπτο αμούστακο ξεπεταρούδι, το χαρούμενο συνομήλικό του κορίτσι, το κινητικό αγοράκι, η μητέρα με το αμαξάκι, το χειροπιασμένο ζευγαράκι, τα μέλη μιας συντροφιάς στο δημόσιο χώρο της πόλης βιώνουν επάνω τους κάθε εκδήλωση της κουλτούρας του δυνατού και της ιδιοτροπίας του κακομαθημένου.

Ζητούμε ειρήνευση που θα είναι για το καλό όλων. Ζητούμε αποκατάσταση της νομιμότητας στην πόλη. Ζητούμε ένα προβάδισμα για το υγιεινό και ανθρώπινο ιδεώδες της βαδισιμότητας. Και το επαναλαμβάνω: η ανθρωποβάδιστη Πρέβεζα μπορεί να χρησιμέψει σαν παιδαγωγικό εργαλείο για άσκηση σε ανθρωπιά, για νομιμότητα συνύπαρξης, για εξάσκηση φιλικών αντανακλαστικών, για καλλιέργεια της αυτοσυγκράτησης, για προγύμναση στη σωτηρία.  Νέων και ηλικιωμένων. Ανθρώπων και ζώων.

Όλα αυτά σημαίνουν πως ο Πρεβεζάνος οδηγός, που πρέπει να οδηγεί και να σταθμεύει κανονικά, κοινωνικά και όχι παραβατικά, οφείλει μέσα στην πόλη να τηρεί φιλάνθρωπα και φιλόζωα τους κανόνες της τροχαίας κίνησης και στάθμευσης. Εξ άλλου, όντας έτοιμος  ο οδηγός να παραχωρήσει προτεραιότητα στον πεζό, στις ποικίλες κατηγορίες πεζοπόρων της πόλης, και στα ζώα όπου βρεθούν, σημαίνει πως τηρεί χαμηλή ταχύτητα ώστε να μπορεί να αντιδράσει σωστά όταν χρειάζεται.

Πολιτικά αυτά σημαίνουν πως η δημοτική υπηρεσία έχει φροντίσει για την οριζόντια διαγράμμιση, για παράδειγμα των διαβάσεων και των χώρων πεζού, πως η αστυνομία ελέγχει τις παραβάσεις και πως η εισαγγελική αρχή ελέγχει την αδικαιολόγητη έως και γενικευμένη ανοχή. Αυτά ισχύουν και για τα καθήκοντα της δημοτικής αστυνομίας και φυσικά αφορούν ποικιλία ζητημάτων, από το κράνος και τη ζώνη έως τη στάθμευση και την τηλεφωνική επικοινωνία, για τα οποία οι κρατικές αρχές και οι εκπρόσωποί τους είναι υπόλογοι απέναντί μου, ως πολίτη. Όσο και οι συμπολίτες μου οδηγοί.

Να διευκρινίσω, πως μερικές ελαφρές παραβάσεις (αν και δεν μπορεί ποτέ κανείς να παίζει με τη φονική μηχανή, που είναι το αυτοκίνητο και το δίτροχο με κινητήρα) ενώ δεν αποτελούν άμεσα συνθήκες μοιραίου μέσα στην πόλη, πρέπει να ελέγχονται με την ίδια αυστηρότητα ώστε να δημιουργούν πλέγμα αντικινήτρων για τη χρήση του μηχανοκινήτου όταν δεν υπάρχει σημαντικός λόγος γι’ αυτή. Η υποχρέωση του κράνους, για παράδειγμα, οδηγεί να σκεφτούμε αν αξίζει να το έχουμε μαζί, όλη την ημέρα, ή θα ήταν καλύτερα να μην πάρουμε καθόλου το μηχανάκι.

Εξάλλου, η σχολαστική παραχώρηση προτεραιότητας στους πεζούς στις διαβάσεις έχει και αυτή το ίδιο παιδαγωγικό νόημα. Ο οδηγός ενδέχεται να κρίνει πως το «σταμάτα-ξεκίνα» μέσα στην πόλη τον κουράζει, οπότε πάλι θα σκεφτεί αν πραγματικά τον συμφέρει να πάρει το αυτοκίνητο. Και η ελεγχόμενη επί ενοικίω χρήση του χώρου στάθμευσης, οδηγεί και αυτή σε εκλογίκευση της χρήσης του οχήματος και ανακούφιση της πόλης.

Δημιουργείται έτσι θετικό κλίμα για την ήπια λειτουργία της πόλης, την προαγωγή της βαδισιμότητας, τη συνειδητοποίηση της ανάγκης για ταχτική δωρεάν αστική συγκοινωνία (σε άξονες που θα είναι άβατοι στην ιδιωτική αυτοκίνηση αλλά προσβάσιμοι σε δημόσια μέσα) και για την άσκηση σχετικής κοινωνικής πίεσης. Απαιτείται η εδραίωση της συνείδησης της ισότητας στην πόλη μας, όπου η υπέρ του αυτοκινήτου ανισότητα βασιλεύει. Άμεσα ή έμμεσα πλείστοι φορείς τάσσονται υπέρ της ανισότητας, άρα υπέρ του αυτοκινητικού εγκλήματος και κατά της προστασίας της ζωής και της νεότητας.

Είναι μια ευκαιρία σήμερα, μια αφορμή, να αντισταθούμε σ’ αυτή την ανισότητα. Πρέπει οι δημόσιοι φορείς, τα πολιτικά κόμματα και το λαϊκό κίνημα να καταθέσουν καθαρές απόψεις για τα ζητήματα του δημόσιου χώρου, για την επανακατάκτηση και την προστασία του, σε σχέση με τη διαχείριση της αυτοκίνησης και την προαγωγή της βαδισιμότητας. Έτσι, θα προστατευθούν εκείνοι που άδικα και άγουρα χάνονται. Και οπωσδήποτε δεν παραλείπω να υπογραμμίσω πως αυτού του είδους οι δράσεις, οι ημερίδες, οι ομιλίες και οι διαμαρτυρίες, καθ’ όλα επαινετές, όπως για παράδειγμα και η αναμενόμενη Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία της 19^ης Μαΐου, πρέπει να συνοδεύονται από υλικές παρεμβάσεις εκ μέρους των Αρχών. Από την Περιφέρεια, το Δήμο και την Τροχαία.  Και μάλιστα να προσθέσω πως, όπως σε άλλες πόλεις στις 19 Μαΐου, ημέρα των ποδηλατοπορειών, θα αναληφθούν παράπλευρες δράσεις για την ειρήνευση στις πόλεις έτσι και στην Πρέβεζα πρέπει να ενεργοποιηθούμε ανάλογα. Η παράταξή μας, ο «Δημόσιος Χώρος» έχει δηλώσει το «παρών».  

                                                                        Γιάννης Ρέντζος

στο κράτος που (επ)έβλεπε τα τροχαία εγκλήματα να συμβαίνουν…

Το Πάσχα έφτασε…Όπως κάθε χρόνο τα έθιμα τηρούνται με ευλάβεια. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη μοίρασε πινακίδες και άδειες κυκλοφορίες στους παραβάτες του Κ.Ο.Κ. και η Τροχαία εκτύπωσε χάρτη με τα πιό επικίνδυνα σημεία του εθνικού Οδικού Δικτύου.
Αναδημοσιεύουμε τον χάρτη με τα επικίνδυνα σημεία (δεν συμπεριλαμβάνει βέβαια τις ίδιες τις πόλεις όπου και συμβαίνει ο μεγάλος αριθμός των συγκρούσεων) που ίσως χρησιμεύσει σε κάποιους που θα μετακινηθούν σε οχι γνωστά μέρη. Αναδημοσιεύουμε επίσης τους αντίστοιχους χάρτες που εκτύπωσε η Τροχαία το 2009, το 2010 και το 2011. Μπορείτε να τους συγκρίνετε για να επιβεβαιώσετε αυτό που ήδη γνωρίζατε: είναι ευκολότερο (ίσως και προτιμότερο) να επισημαίνεις τα επικίνδυνα σημεία παρά να τα διορθώνεις…
Δυστυχώς ο σεβασμός των προσωπικών δεδομένων δεν μας επιτρέπει να δημοσιοποιήσουμε και τα στοιχεία των επικίνδυνων οδηγών που “αμνήστευσε”ο κ. Δένδιας ή που κυκλοφορούν  ελεύθεροι “με αναστολή” και με το δίπλωμα τους μετά από θανατηφόρα τροχαία που προκάλεσαν. Ελπίζουμε να μην συναντηθείτε με κανέναν απ αυτούς.
Στο κράτος που απλώς παρατηρεί τα τροχαία να συμβαίνουν το ζήτημα της ασφαλούς μετακίνησης έχει  υποβιβαστεί σε ζήτημα ατομικής ευθύνης. Στον δρόμο όμως πάντα υπάρχει ο απέναντι και ο διπλανός… Ας προσπαθήσουμε να τηρούμε τον Κ.Ο.Κ. και ας ελπίσουμε ότι θα το κάνουν και οι άλλοι. Μέρες που είναι θα μπορούσαμε και να προσευχηθούμε γι αυτό. Έτσι κι αλλιώς περισσότερες ελπίδες έχει να εισακουστεί  μια προσευχή παρά το αίτημα για αλλαγή πολιτικής για την οδική ασφάλεια.

Επικίνδυνα Σημεία 2012



Επικίνδυνα σημεία 2011




Επικίνδυνα Σημεία 2010                                                                                                                                                                                                                                                       



Επικίνδυνα Σημεία 2009              

                                                                                  
Πηγή: soste.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΑΥΓΩΝΜεγάλη Πέμπτη 2013

 

 

 

 

 

Παράδοση με βαθιές ρίζες ανά τους αιώνες αποτελεί το βάψιμο των κόκκινων αυγών τη Μεγάλη Πέμπτη, η οποία θέλει τα αυγά αυτά να είναι ξεχωριστά, περικλείοντας τη ζωή, αλλά και τη ζωική δύναμη.

Τα κόκκινα αυγά της Μεγάλης Πέμπτης περικλείουν μια ολόκληρη ιεροτελεστία. Οι παραδόσεις που έχει ο λαός μας για να εξηγήσει αυτό το έθιμο είναι αρκετές και ενδιαφέρουσες.

Λένε ότι βάφτηκαν από το κόκκινο αίμα του Εσταυρωμένου, ενώ μια άλλη παράδοση θεωρεί πως εκφράζουν τη χαρά για την Ανάσταση του Χριστού και ότι το χρώμα τους λειτουργεί αποτρεπτικά για κάθε κακό.

Τα κόκκινα αυγά, τα τσουγκρίζουμε, ανταλάσσοντας ευχές για υγεία και αγάπη, μια πράξη που συμβολίζει το σπάσιμο του τάφου και των δεσμών του θανάτου με την Ανάσταση του Κυρίου. Έπειτα τα τρώμε, ώστε να αποκτήσουμε την κρυμμένη δύναμή τους.

Σε όλα τα έθιμα των κόκκινων αυγών- διαφαίνεται η κρυμμένη δύναμη και ο αποτρεπτικός χαρακτήρας τους.

Πιστεύοντας στην παράδοση και στην έννοια του τσουγκρίσματος των κόκκινων αυγών- η ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ – για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά θα μοιράσει 1.500 κόκκινα αυγά στους οδηγούς και πεζούς συμπολίτες μας, την Μεγάλη Πέμπτη στην πλατεία Κύπρου στις 11:00πμ, μεταφέροντας μηνύματα για ασφαλή οδήγηση.

Μαζί με τα μέλη του Δ.Σ, τους εθελοντές της ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ-θα είναι ο Δήμαρχος Ρόδου κ. Στάθης Κουσουρνάς, η Τροχαία Ρόδου, μαθητές από διάφορα σχολεία, τα Εκπαιδευτήρια "Ροδίων Παδεία", το Κολλέγιο Ρόδου για να μοιράσουν κόκκινα αυγά την Μεγάλη Πέμπτη στην πλατεία Κύπρου στις 12π.μ, στους οδηγούς και πεζούς, με αληθινές ευχές, να τσουγκρίσουμε και φέτος τα κόκκινα αυγά μαζί με τα αγαπημένα μας πρόσωπα και όχι στο δρόμο

 

Ευχόμαστε σε όλους τους συμπολίτες μας ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ-ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, με ασφαλείς διαδρομές.

 

Φωτογραφίες ΕΔΩ: https://www.facebook.com/#!/media/set/?set=a.454712927945321.1073741837.179205038829446&type=1

　

 

Άνθρωποι πριν και μετά το τροχαίο

Ποιοί στ’ αλήθεια είμαστε; Πώς προσδιορίζουμε τον εαυτό μας μετά την απώλεια; Την απώλεια ενός αγαπημένου μας, την απώλεια ενός κομματιού του εαυτού μας, την απώλεια των δεδομένων μας. Είμαστε οι ίδιοι με πριν; Είμαστε κάτι άλλο; Είμαστε κάτι τελειώς διαφορετικό; Είμαστε μίγμα και των δύο; Σίγουρα ως άνθρωποι είμαστε ο συνδυασμός γονιδίων και εμπειριών. Πώς όμως να ξεχωρίσεις το ένα από το άλλο ειδικά μετά από κάποιες δραματικές εμπειρίες; O Willian Butler Yeats έχει θέσει το θέμα εξαιρετικά:


Μ’ όποιον κι αν μιλήσεις που έχει υποστεί τροχαίο με σοβαρό τραυματισμό στη ζωή του, άσχετα με το γεγονός εάν κατάφερε να επανέρθει πλήρως μετά ή αν επέζησε με κάποια αναπηρία ή άλλα προβλήματα υγείας που είτε είναι εμφανή στους άλλους είτε απλά ταλαιπωρούν τον ίδιο, ένα έχει να σου πει. Η ζωή του είναι πια χωρισμένη σε δυο κομμάτια. Η ζωή πριν  …και η ζωή μετά.
Η ζωή κομματιάζεται στο πριν , το ανέμελο πριν… που υπάρχουν όνειρα, ελπίδα, ικανότητες, μια δομημένη ζωή παρά τα όποια καθημερινά μικρότερα ή μεγαλύτερα προβλήματα. Στο πριν ο άνθρωπος είναι γερός, έχει τα χέρια, τα πόδια, την ομιλία του, στέκεται, περπατά, τρέχει, αθλείται, σπουδάζει, εργάζεται,  παίζει μουσική, έχει ανέμελες παρέες, όνειρα, έρωτες… δημιουργεί και αφήνει καθημερινά το χνάρι του.
Στο μετά  -και μιλάμε για κλάσματα δευτερολέπτου μετά από το… πριν- ο άνθρωπος είναι διασωληνωμένος, μόνος στην παγερή αίθουσα μιας εντατικής, τα συχνότερά του ραντεβού είναι με τους χειρουργούς, μήνες στα νοσοκομεία, σε κέντρα αποκατάστασης αν είναι τυχερός. Κι όταν αυτό το μαρτύριο τελειώσει, έχει ν’ αντιμετωπίσει το “νέο” του εαυτό με ουλές, σημάδια, ακρωτηριασμούς τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή του. Αν επιζήσει πρέπει να επανεκπαιδευτεί να μιλά, να χρησιμοποιεί τα χέρια ή τα πόδια του ή ότι έμεινε απ’ αυτά, ίσως να πρέπει να προσαρμοστεί σε μια  νέα ζωή σε αμαξίδιο, να μάθει ν’ αντιμετωπίζει τα περίεργα βλέμματα, τα συγκαταβατικά χαμόγελα ή ακόμα και τα σχόλια όλων εμάς των “αρτιμελών”.
Μια τέτοια ιστορία περιγράφει και ο Joshua Prager δημοσιογράφος στη Wall Street Journal. Η ιστορία που περιγράφει είναι η δική του ιστορία, η ιστορία της ζωής του. Στις 16 Μαϊου του 1990 – μια ημερομηνία που αυτός δε θα ξεχάσει ποτέ- σε μια επίσκεψή του στο Ισραήλ, παρολίγο να χάσει τη ζωή του, όταν ένα φορτηγό  φορτωμένο με 4 τόνους πλακάκια, παρρέκλινε της πορείας του σε μια στροφή κι έπεσε πάνω στην πίσω αριστερή γωνία του λεωφορείου που ήταν επιβάτης ο Joshua. Ήταν τότε 19 χρονών, αθλητής, φιλόδοξος φοιτητής της ιατρικής, ένιωθε πως ήταν δυνατός και πως η ζωή ήταν μπροστά του. Το τροχαίο αυτό, ήταν η αιτία που μεταμόρφωσε τη ζωή του Joshua μέσα σε μια στιγμή, στη ζωή  πριν και… μετά το τροχαίο.

Ο Joshua ημιπληγικός πια έπρεπε να μάθει απ’ την αρχή…σα να ξαναγεννήθηκε μια δεύτερη φορά…να αναπνέει μόνος του, να κάθεται, να στέκεται και να περπατάει. Κι όλα αυτά έχοντας τη μια πλευρά του σώματός του σε απόλυτη δυσλειτουργία. Το σώμα του ήταν πια κάθετα χωρισμένο στα δυο. Παρά τις όποιες δυσκολίες συνέχισε τις σπουδές του…αν και τ’ όνειρό του να γίνει γιατρός, είχε πια χαθεί. Κι όταν τελείωσε τις σπουδές του ξαναγύρισε στην Ιερουσαλήμ, στον τόπο του εγκλήματος, ψάχνοντας τις λεπτομέρειες, τις πληροφορίες και τους συνεπιβάτες τους λεωφορείου, τις συνθήκες της σύγκρουσης και εν τέλει τον άνθρωπο που ήταν υπαίτιος για το πριν και το μετά της ζωής του. Βλέποντας φωτογραφίες από τη σκηνή του τροχαίου εγκλήματος -μιας και τέτοιο ήταν αφού θα μπορούσε κάλλιστα ν’ αποφευχθεί- έπρεπε πρώτα να θρηνήσει για το χαμένο μισό εαυτό του και μετά αναπόφευκτα να νιώσει θυμό για τον Αbed τον οδηγό, που ενώ μπορούσε να αποφύγει τη σύγκρουση βάση της μαρτυρίας του δεν το έπραξε. Ο συγκεκριμένος οδηγός – έμαθε ο Joshua- είχε ήδη “βεβαρυμένο” οδηγικό βίο, καθώς έως την ηλικία των 25 είχε 27 παραβάσεις του ΚΟΚ. Μιλάμε για παραβίαση ερυθρού σηματοδότη, υπερβολική ταχύτητα, κυκλοφορία στο αντίθετο ρεύμα και εντέλει αδύναμια ελέγχου του φορτηγού που οδηγούσε και το οποίο συγκρούστηκε με το λεωφορείο που επέβαινε ο Joshua.

Ο Joshua κατάφερε να βάλει στην άκρη το θυμό του. Συνέχισε τη ζωή του, έγινε σπουδαίος δημοσιογράφος…κι όμως όλες του οι ιστορίες, όλα του τα θέματα -όπως ένας φίλος του του επισήμανε – είχαν να κάνουν κυρίως με ανθρώπους που είχαν ένα κομβικό σημείο στη ζωή τους, ένα πριν και …μετά. Κι όταν το συνειδητοποίησε αυτό ο Joshua, μετά από 20 χρόνια ξαναγύρισε στον τόπο του εγκλήματος. Κι αυτή τη φορά προσπάθησε και βρήκε τον υπαίτιο του τροχαίου. Τον επισκέφθηκε, μίλησε μαζί του …
Και το εντυπωσιακότερο όλων είναι οτι ο οδηγός είχε μια πλήρως διαστρεβλωμένη άποψη για το συμβάν. Δεν είχε μπει καν στον κόπο να μάθει τι είχε προκαλέσει, σε ποιούς, σε πόσους. Είχε μια εμμονή με τον εαυτό του. Τις 27 παραβάσεις που είχε πραγματοποιήσει ως τη μέρα του τραγικού τροχαίου τις είχε σχεδόν ξεχάσει και το μόνο που θυμόταν ήταν ότι μια φορά ξεπέρασε το όριο των 40 χλμ , οδηγώντας με 60χλμ/ωρα. Ναι, οι 27 παραβάσεις έγιναν γι’ αυτόν μία και μοναδική. Γι’ αυτόν η ζωή του άλλαξε μετά το τροχαίο, καθώς έγινε πιο άσχημος… έχασε και κάποια δόντια!!!
Κάνω μια παρένθεση εδώ για να σας θυμίσω την ταινία “Another Earth“  με την πρωταγωνίστρια της οποίας ουδεμία σχέση έχει ο Abed.

Κι αν νομίζετε ότι ο Abed  σταμάτησε στα παραπάνω…κάνετε λάθος!
Σύμφωνα με την πεποίθησή του έφταιγε ο οδηγός του λεωφορείου για το τροχαίο, καθώς τον έκλεισε και δεν τον άφησε να περάσει. Και φανταστείτε ότι υπήρξε και καταδικαστική απόφαση για τον ίδιο, που τον οδήγησε 6 μήνες στη φυλακή και 10 χρόνια χωρίς επαγγελματικό δίπλωμα. Κι όμως όλα αυτά γι’ αυτόν δεν υπήρχαν…τα είχε απωθήσει. Και είχε σχεδόν μετατρέψει τον εαυτό του από θύτη σε θύμα! Μάλιστα σ’ ένα κρεσέντο “αυτοκριτικής” ή αυτολύπησης καλύτερα, είπε πως ο Θεός του έστειλε το τροχαίο για να τον συνετίσει καθώς σα νέος ήταν αμαρτωλός. Είναι η ίδια λογική που συχνά εξοργίζει και τους συγγενείς θυμάτων τροχαίων…αυτό το θέλημα Θεού! Σύμφωνα με τον Abed – τον οδηγό του φορτηγού- ο Θεός αποφάσισε πως ήταν πιο σημαντικό ένας άνθρωπος να χάσει τη ζωή του σε κείνο το τροχαίο και άλλοι δυο να σπάσουν το λαιμό τους, ο ένας  με εγκεφαλικές κακώσεις, ο άλλος να μείνει ημιπληγικός …κι όλα αυτά για να επιστρέψει ο Abed στο δρόμο του Θεού!
Τελικά παρόλο που ο Joshua είχε επιστρέψει για να βρει τον Abed και να δει αν έχει τύψεις για το κακό που προκάλεσε, δεν μπήκε στον κόπο να τον κάνει να νιώσει άσχημα, να τον κάνει να νιώσει τύψεις. Συνειδητοποίησε πως ο Abed ήταν, όχι ένας κακός άνθρωπος – ούτε βέβαια ένας καλός- ήταν απλά ένας άνθρωπος περιορισμένης αντίληψης. Ένας άνθρωπος που δεν έχει καμιά συναίσθηση του τι σημαίνει να έχεις στα χέρια σου ένα φονικό όπλο των 4+ τόνων, που δε συνειδητοποιεί τον κίνδυνο όταν παραβιάζει ερυθρό σηματοδότη ή STOP, όταν ξεπερνά τα όρια ταχύτητας, όταν κάνει παράνομη προσπέραση, όταν αδιαφορεί για τον ΚΟΚ…

Κι ο Joshua συνέχισε το δρόμο του, με τη βοήθεια του μπαστουνιού του και κατάφερε μάλιστα να γράψει κι ένα βιβλίο για την εμπειρία του αυτή, για το πριν και το …μετά, πληκτρολογώντας ένα ολόκληρο βιβλίο μ’ ένα και μόνο δάχτυλο. Half-Life ο τίτλος του…

Χριστιάνα Βλαχάκη

                                                                                                                                                                                                                                                    Ποιοί

Μετά το Τροχαίο τί; Στοιχεία σοκ για τη διαχείριση των τραυματιών από τροχαία.

Αγανάκτηση προκαλούν τα αποτελέσματα της 1ης Πανελλαδικής Καταγραφής Τραύματος που πραγματοποίησε η Ελληνική Εταιρεία Τραύματος και Επείγουσας Χειρουργικής και ανακοινώθηκαν σε συνέντευξη Τυπου με αφορμή το 7ο Πανελλήνιο Συνέδριο Τραύματος και Επείγουσας Χειρουργικής (Αθήνα 25-27 Απριλίου).
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε 32 νοσοκομεία ανά την επικράτεια, για τις ανάγκες της οποίας συλλέχτηκαν στοιχεία που αφορούσαν συνολικά 8.862 τραυματίες. Η καταγραφή των στοιχείων έγινε σε διάστημα 12 μηνών και αξίζει να σημειωθεί ότι περιλαμβάνει σχεδόν το 1/3 των εισαγωγών από τραύμα που συνέβησαν σε όλη την Ελλάδα.
Χρησιμοποιήθηκαν τα στοιχεία των τραυματιών που άνηκαν σε τρεις κατηγορίες :
• των τραυματιών με ανάγκη εισαγωγής στο νοσοκομείο,
• των τραυματιών με ανάγκη μεταφοράς σε άλλο ίδρυμα για αντιμετώπιση και
• όσων έφτασαν νεκροί στο νοσοκομείο ή έχασαν τη ζωή τους κατά την παραμονή τους στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ).
Οι εισαχθέντες τραυματίες, για την καλύτερη μελέτη και εξαγωγή των συμπερασμάτων, διαχωρίστηκαν σε πέντε ομάδες ανάλογα με τη βαρύτητα των κακώσεων τους και σύμφωνα με τον δείκτη Injury Severity Score (ISS), ως εξής: ISS 1-9, 10-15, 16-24, ISS>25 και ISS άγνωστο.
Κατά τη διάρκεια της Συνέντευξης Τύπου, ο πρόεδρος της ΕΕΤ&ΕΧ και καθηγητής χειρουργικής, Στυλιανός Κατσαραγάκης δήλωσε: τα αποτελέσματα της καταγραφής προκαλούν σοβαρούς προβληματισμούς για την αποτελεσματικότητα του τρόπου αντιμετώπισης στα νοσοκομεία, όπως αυτά λειτουργούν έως σήμερα. Υπάρχει λοιπόν μεγάλη ανάγκη για αλλαγή της εγχώριας πολιτικής όσον αφορά την αντιμετώπιση των τραυματιών, κάτι που όμως είναι δύσκολο να συμβεί, καθώς υπάρχει παντελής έλλειψη καταγραφής βάσει της οποίας θα γίνει ποιοτικός έλεγχος και διόρθωση των λαθών. Από τη στιγμή που στην Ελλάδα η συλλογή των πληροφοριών, σχετικά με τους τραυματισμούς, γίνεται σχεδόν αποκλειστικά από το ΕΚΑΒ και την Τροχαία, δεν υπάρχει ποιοτική αξιολόγηση, παρά μόνο απλή καταγραφή.
Τα αποτελέσματα της έρευνας για τη διαχείριση των τραυματιών
Όσον αφορά λοιπόν τους τραυματίες που διακομίζονται νεκροί στο νοσοκομείο, εντύπωση προκαλεί η μεγάλη καθυστέρηση στην διακομιδή τους, ανεξαρτήτως σοβαρότητας των κακώσεών τους. Έτσι, βλέπουμε ότι ένας ασθενής με σοβαρά τραύματα (ISS >25) κάνει κατά μέσο όρο 54 λεπτά έως ότου να φτάσει στο νοσοκομείο, τη στιγμή που ένας ασθενής με τραύμα χαμηλής σοβαρότητας (ISS 1-9) κάνει κατά μέσο όρο 52 λεπτά. Παρατηρείται δηλαδή μεγάλος χρόνος μεταφοράς, ανεξαρτήτως βαρύτητας των τραυμάτων, ενώ την ίδια στιγμή ο χρόνος που χάνεται, αντιστοιχεί στη λεγόμενη «χρυσή ώρα», δηλαδή την πιο κρίσιμη περίοδος αντιμετώπισης.

Αθήνα, οδός Πειραιώς, 20 Ιουλίου 2012

Από την άλλη μεριά, σύμφωνα με την Πανελλαδική Καταγραφή της ΕΕΤ&ΕΧ, προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ο χρόνος της αναμονής των τραυματιών στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) του νοσοκομείου, αυξάνεται με βάση τη βαρύτητα των περιστατικών, τη στιγμή που θα περίμενε κάποιος ότι θα συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Πιο συγκεκριμένα, οι ασθενείς με αποτρέψιμους θανάτους (ISS 1-9) παραμένουν στο ΤΕΠ για περισσότερο από 1 ώρα και 30 λεπτά. Ταυτόχρονα, καταγράφεται μεγάλος αριθμός διακομιδών από το ΤΕΠ σε άλλα νοσοκομεία – και επομένως χάνεται πολύτιμος χρόνος προκειμένου να κρατηθεί στη ζωή ο ασθενής – ενώ είναι μεγάλος και ο αριθμός των θανάτων σε ασθενείς με χαμηλό ISS. Επίσης, πραγματοποιούνται πολλές χειρουργικές παρεμβάσεις σε ασθενείς με μικρής βαρύτητας τραύματα, ενώ προκαλεί ανησυχία ο τεράστιος χρόνος αναμονής στο ΤΕΠ για όλους τους τραυματίες, αλλά ιδιαίτερα για όσους μεταφέρθηκαν στη ΜΕΘ ή το χειρουργείο. Η μεγάλη παραμονή στα Επείγοντα Περιστατικά, καταδεικνύει την κακή οργάνωση που υπάρχει στα ελληνικά νοσοκομεία, τα ελλιπή μέσα, την κακή διαλογή, την αντιμετώπιση των ασθενών από μη κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό, καθώς και τη μη εφαρμογή συγκεκριμένων πρωτοκόλλων.
Όσον αφορά στην έκταση του προβλήματος, ενδεικτικά αναφέρουμε ότι κάθε χρόνο στη χώρα μας σημειώνονται 24.000 ατυχήματα – τα μισά προκαλούνται από άτομα ηλικίας 21-44 -, οι νεκροί ξεπερνούν τους 2.000, ενώ οι τραυματίες αγγίζουν τους 32.000, με την κατάσταση των 7.000 να κρίνεται βαριά. Στις περισσότερες περιπτώσεις μάλιστα, τα δεδομένα που συλλέγονται περιορίζονται στις πληροφορίες μέχρι και την άφιξη του ασθενή στο νοσοκομείο, καθώς και στους θανάτους στον τόπο του ατυχήματος.
 Πηγή: http://www.ygeia360.gr    από Νίνα Κομνηνού
ΥΓ. Οι αριθμοι που αναφέρονται στο τέλος δεν αφορούν αποκλειστικά τροχαία αλλά το συνολο τραυματισμων απ όλα τα αίτια.
ΠΗΓΉ: soste.gr

Πέμπτη 25/4 η δίκη για την υπόθεση του ποδηλάτη Ian Hibell.

Πέντε σχεδόν χρόνια μετά το θάνατο και  την εγκατάλειψη του 74χρονου Άγγλου ποδηλάτη Ian Hibell  (23 Αυγούστου 2008, Εθνική οδός Αθηνών Λαμίας- ύψος Βαρυμπόμπης) και μετά από δυο αναβολές εκδικάζεται την Πέμπτη 25 Απριλίου για πρώτη φορά η υπόθεση  στο ποινικό δικαστήριο (πρώην σχολή Ευελπίδων, κτίριo 8 στις 9.30 πμ).

Επειδή η υπόθεση παραγράφεται τον Αύγουστο δεν υπάρχουν περιθώρια άλλης αναβολής.
Έχει έρθει στην Ελλάδα και θα παραστεί στην δίκη ως πολιτικώς ενάγων ο γιος του θύματος James Hibell.
Η δίκη αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική όχι μόνο λόγω του ότι προσωπικότητας του θύματος αλλά και γιατί το χτυπάω και εγκαταλείπω έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας στους ελληνικούς δρόμους. Είναι επίσης σημαντική γιατί η οικογένεια του θύματος δεν ενημερώθηκε για τίποτα και καμιά στιγμή σε σχέση με την δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης ούτε από τις ελληνικές αρχές ούτε από την αγγλική πρεσβεία. Η πραγματοποίηση της δίκης με την εκπροσώπηση και της πλευράς του θύματος είναι αποτέλεσμα αποκλειστικά της ανάπτυξης ενός δικτύου αλληλεγγύης που ήρθε σε επαφή και ενημέρωσε την οικογένεια του θύματος.
Όσοι/ες μπορούν θάταν καλό να παραστούν στην ακροαματική διαδικασία. Για να δείξουμε πως σ αυτή τη χώρα – πρωταθλήτρια Ευρώπης στα τροχαία εγκλήματα –  η ανθρώπινη ζωή εξακολουθεί να έχει αξία.
Αναλυτικά για την υπόθεση:  ΕΔΩ    (το αναγραφόμενο στο κείμενο περί μη απόδοσης κατηγορίας για εγκατάλειψη δεν ευσταθεί. Ο δράστης παραπέμπεται και γι αυτό).
Πηγή: soste .gr

Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας: 10 Θέσεις για την Νεολαία και την Οδική Ασφάλεια.

Κάθε χρόνο περίπου 400.000 άνθρωποι κάτω των 25 ετών χάνουν την ζωή τους σε τροχαίες συγκρούσεις στους δρόμους του κόσμου. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνοψίζει τους παράγοντες που συμβάλλουν στους τραυματισμούς των νέων σε τροχαία και ποια μέτρα μπορούν να ληφθούν για να τους αποτρέψουν.
 Θέση 1
Περισσότερο από 1000 παιδιά και νεαροί ενήλικες ηλικίας κάτω των 25 ετών σκοτώνονται σε τροχαίες συγκρούσεις κάθε μέρα. Οι τραυματισμοί από τροχαία είναι η κύρια αιτία θανάτου στους νέους 10-24 ετών.
Θέση 2
Οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι που έχασαν την ζωή τους ή τραυματίστηκαν σε τροχαίες συγκρούσεις  σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος είναι πεζοί, ποδηλάτες, μοτοσικλετιστές ή  χρήστες των μέσων μαζικής μεταφοράς.   Στις χώρες υψηλού εισοδήματος, τα περισσότερα νεαρά θύματα είναι αρχάριοι οδηγοί.
Θέση 3
Οι φορείς χάραξης πολιτικής πρέπει να αναγνωρίζουν την ευαλωτότητα των παιδιών κατά την κατασκευή δρόμων και τον σχεδιασμό μέτρων οδικής ασφάλειας, καθώς και την σχετική απειρία τους, τις αναπτυξιακές διαφορές και την ανάγκη τους  να μπορούν να παίζουν και να ταξιδεύουν με ασφάλεια.
Θέση 4
Η υπερβολική ταχύτητα είναι η συνηθέστερη παράβαση του Κ.Ο.Κ. που κάνουν οι νέοι άνδρες οδηγοί και συμβάλλει στο ένα τρίτο όλων των τροχαίων συγκρούσεων.  Πρέπει να υπάρχει διαβάθμιση των αδειών οδήγησης με απαγόρευση της οδήγησης σε δρόμους με υψηλά όρια ταχύτητας σε αρχάριους οδηγούς.
Θέση 5
Οι άπειροι νεαροί ενήλικες που οδηγούν με επίπεδα αλκοόλ στο αίμα πάνω από 0,05 g/dl έχουν 2,5 φορές υψηλότερο κίνδυνο σύγκρουσης σε σύγκριση με μεγαλύτερους, πιο έμπειρους οδηγούς.   Κατάλληλα επίπεδα αλκοόλ στο αίμα για τους νέους οδηγούς θα πρέπει να οριστούν και να ελέγχονται.
Θέση 6
To  κράνος είναι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος μείωσης  των τραυμάτων της κεφαλής  και των θανάτων που προκαλούνται  από συγκρούσεις μοτοσικλετών.   Τα παιδιά που ποδηλατούν θα πρέπει επίσης να ενθαρρυνθούν να φορούν κράνος.
Θέση 7
Οι σωστά χρησιμοποιούμενες  ζώνες ασφαλείας μειώνουν τον κίνδυνο θανάτου σε περίπτωση σύγκρουσης μέχρι 61%.   Οι έλεγχοι και η ενημέρωση για τις ζώνες ασφαλείας  θα πρέπει να επικεντρωθούν στους νέους οδηγούς και τους επιβάτες που είναι λιγότερο πιθανό να φορούν  ζώνες ασφαλείας.
Θέση 8
Η υποχρεωτική χρήση συστημάτων συγκράτησης για παιδιά μπορεί να μειώσει τους  θανάτους  παιδιών έως 35%.   Τα παιδιά πρέπει να τοποθετούνται σε κατάλληλα  για την ηλικία και το βάρος τους καθισματάκια.
Θέση 9
Οι πεζοί και ποδηλάτες μπορεί να είναι δύσκολα ορατοί στο δρόμο, ειδικά τη νύχτα.  Τα ρούχα με φωτεινά χρώματα ή αντανακλαστικά τους κάνουν πιο εμφανείς και μπορούν να βοηθήσουν στην αποφυγή συγκρούσεων.
Θέση 10
Τα παιδιά είναι σωματικά, ψυχολογικά και φυσιολογικά διαφορετικά από τους ενήλικες.Η ποιότητα και το είδος της φροντίδας που λαμβάνουν θα έχουν επιπτώσεις στην συνολική αποκατάσταση μετά από μια σύγκρουση και την ικανότητά τους να ζήσουν σαν  πλήρως λειτουργικά μέλη της κοινότητάς τους.
Σεπτέμβριος  2012    Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας 

απόδοση: You Are What U Do- Κώστας Κουβίδης  Εκτυπώστε το σε Α3: ΕΔΩ 

Στην κορυφή του κόσμου της γελοιογραφίας ο Μιχάλης Κουντούρης.

Στις 12 Απριλίου 2013 ανακοινώθηκαν σε ειδική τελετή στη Σίντρα της Πορτογαλίας τα αποτελέσματα του διεθνούς διαγωνισμού γελοιογραφίας "World Press Cartoon" με συμμετοχές από επαγγελματίες γελοιογράφους αποκλειστικά’ οι οποίοι προέρχονταν από 75 χώρες από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Τα έργα διαγωνίσθηκαν σε τρεις κατηγορίες (editorial, gag και caricature), και στην κατηγορία editorial.

Ο Μιχάλης Κουντούρης  κέρδισε την πρώτη θέση με το έργο του "Διάσωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης" (το οποίο δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών τον περασμένο Δεκέμβριο). Τα ευχάριστα όμως δεν σταμάτησαν εδώ. Το αντίθετο μάλιστα.

Λίγο πριν το τέλος της τελετής, όταν ήλθε η ώρα να ανακοινωθεί ο μεγάλος νικητής (Grand Prix), ήταν και πάλι ο Έλληνας δημιουργός που δίκαια πανηγύρισε, αφού το έργο του  επελέγη ως η καλύτερη γελοιογραφία στον κόσμο για τη χρονιά που μας πέρασε.

 Το έργο του Μιχάλη Κουντούρη που κέρδισε το βραβείο φιλοτεχνεί και το εξώφυλλο του νέου του βιβλίου με τίτλο UTOPIA που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Cartoonark.com.

Η ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ, αισθάνεται ιδιαίτερα περήφανη για την ανάδειξη στην κορυφή του κόσμου της γελοιογραφίας για τη χρονιά που πέρασε του Μιχάλη Κουντούρη, και στην αναφορά του CNN στο θριαμβευτή του διαγωνισμού Μιχάλη Κουντούρη. Πίστεψε σε εμάς  ο Μιχάλης Κουντούρης και μας έχει διαθέσει σκίτσα του τα οποία κοσμούν τετράδια, μπλούζες, κούπες, πάνινες τσάντες  για τους σκοπούς μας, με μοναδικό σκοπό και στόχο  να ευαισθητοποιήσουμε συνειδήσεις  για την αξία της ανθρώπινης ζωής για να οδηγούμε με ασφάλεια.

Δείτε ΕΔΩ: http://ireport.cnn.com/docs/DOC-956163

Τον ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας και πάντα του ευχόμαστε μέσα από την γελοιογραφία να μας αναδεικνύεις αξίες και οράματα για να αλλάξουμε σκέψεις και συναισθήματα.

Η ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ στο Νησί της Λέρου

Η ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ, προσκλήθηκε από την Δ/ντρια του Δημοτικού Σχολείου Αγ. Μαρίνας  κ. Άννα Μπίλλη και τον Εμπορικό Σύλλογο Λέρου 10 έως 14 Απριλίου, προκειμένου να ενημερώσει μαθητές Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης, γονείς και κατοίκους  της Λέρου για το θέμα της οδικής ασφάλειας

Πραγματοποίησε ενημέρωση 11 & 12 Απριλίου, στα Δημοτικά σχολεία Αγίας Μαρίνας και Λακκίου καθώς στο Γυμνάσιο Λακκίου και στο ΕΠΑΛ Λακκίου. Σύνολο μαθητών 643. Προβλήθηκε video, μοιράστηκε έντυπο, ακολούθησε συζήτηση και εκτελέστηκε το διαδραστικό πρόγραμμα αλκοόλ και οδήγηση, χρησιμοποιώντας τα pedal car και φορώντας τα γυαλιά προσομοίωσης μέθης και έγινε αντιληπτό στους μαθητές και στους εκπαιδευτικούς πως αλκοόλ και οδήγηση είναι ένας  επικίνδυνος συνδυασμός για την ζωή τους, μετά από συζήτηση μας. Σάββατο απόγευμα, 13 Απριλίου στο κινηματοθέατρο στο Λακκί έγινε η ενημέρωση του κοινού. Με την είσοδο τους συμπλήρωναν ένα ερωτηματολόγιο για τα αίτια των τροχαίων.

Αποτελέσματα του ερωτηματολογίου

1^η: Υπερβολική ταχύτητα και έλλειψη παιδείας σε θέματα οδικής ασφάλειας

2^η : Κακή κατάσταση του οδικού δικτύου

3^η : Αλκοόλ, μη χρήση κράνους, μη χρήση ζώνης

4^η: Έλεγχος-ενημέρωση από την οικογένεια

5^η: Ελλιπής έλεγχος από την τροχαία

Μια πρωτόγνωρη εμπειρία για την ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ εκτός Ρόδου. Επέστρεψε όμως με πολλά συναισθήματα ικανοποίησης, πως όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε τους δρόμους ασφαλείς αρκεί να το πιστέψουμε.

Ευχαριστούμε από καρδιάς τον Εμπορικό Σύλλογο Λέρου, το ΚΙΣΠΕ Λέρου, την Δ/ντρια του Δημοτικού Σχολείου Αγίας Μαρίνας κ. Άννα Μπίλλη για το σχεδιασμό όλης αυτής της δράσης, τους Δ/ντές των σχολείων Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης.

Επιστρέψαμε με πολλές εικόνες από την όμορφη Λέρο και με άπειρα συναισθήματα για την ολόθερμη φιλοξενία και με την χαρά ότι αποκτήσαμε νέους φίλους και ευαισθητοποιήσαμε αληθινά τους αυριανούς οδηγούς, έχοντας στην μνήμη μας το τραγούδι που συνέθεσαν  και μας αφιέρωσαν οι  μαθητές του δημοτικού σχολείου. Υποσχεθήκαμε ότι θα επαναλάβουμε την ενημέρωση-δράση με την νέα σχολική χρονιά.

Συμπεράσματα από την Συμμετοχή της ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ στην 3η Παγκόσμια Συνάντηση Μ.Κ.Ο για την Οδική Ασφάλεια στην Αττάλλεια της Τουρκίας

Η ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ, συμμετείχε στην 3^η Παγκόσμια Συνάντηση Μ.Κ.Ο για την Οδική Ασφάλεια που  πραγματοποιήθηκε στις 4 και 5 Απριλίου 2013  στην Αττάλεια της Τουρκίας υπό την αιγίδα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών με την υποστήριξη της Κυβέρνησης της Τουρκίας.

 Συμμετείχαν 80 Μ.Κ.Ο από 40 χώρες( Ελλάδα, Λίβανο, Βέλγιο,  Ρωσία, Σλοβενία, Βιετνάμ, Πολωνία, Κένυα, Ινδία, Ιταλία, Αμερική, Αγγλία, Γαλλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ουκρανία, Καναδάς, Ελβετία, Βραζιλία, Αμπιταν, Κένυα, Λουξεμβούργο, Ρουμανία, Μολδαβία, Καμερούν, Αργεντινή, Ιρλανδία, Αζερμπαϊτζάν, Αίγυπτο, Ταϋλάνδη, Νότια Αφρική, Αλγερία, Γερμανία, Ντακάρ, Τουρκία, Ισλανδία, Τανζανία, Βαλτιμόρη, Κουρδιστάν, Ναϊρόμπι).

Εισηγητές: ο δ/ντής του Π.Ο.Υ, o καθηγητής Υγείας από το Πανεπιστήμιο Αμερικής, o καθηγητής κοινωνιολογίας από το πανεπιστήμιο της Πορτογαλίας, φορείς της Κυβέρνησης της Τουρκίας, ο αρχηγός της Διεθνούς  Αστυνομίας της Τουρκίας, ο γενικός δ/ντής της  FIA Foundation, o δ/ντής της Παγκόσμιας Τράπεζας για την υποστήριξη της στο θέμα της οδικής ασφάλειας, ο πρόεδρος της παγκόσμιας συμμαχίας ΜΚΟ για την οδική ασφάλεια, εκπρόσωποι ΜΚΟ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής ομοσπονδίας θυμάτων τροχαίων ατυχημάτων(FEVR), εκπρόσωπος της Διεθνούς Ομοσπονδίας του Ερυθρού Σταυρού και ακολούθησαν ομάδες εργασίας.

Συγκλονιστικές εμπειρίες από την παγκόσμια συνάντηση και την παγκόσμια κινητοποίηση για την οδική ασφάλεια για την μείωση των ανθρώπινων ζωών που χάνονται στην παγκόσμια κοινότητα. Είχαμε την χαρά να γνωρίσουμε νέους ΜΚΟ να ανταλλάξουμε σκέψεις και έντυπα, να συζητήσουμε με μοναδικό σκοπό την μείωση την απώλεια ζωών στους δρόμους και να έχουμε συνεχή επικοινωνία για την ανταλλαγή δράσεων και συνεργασιών.

Σύνοψη των όσων εκτενώς συζητήθηκαν με στόχο την Δεκαετία Δράσης 2011-2020 για την Οδική Ασφάλεια για την μείωση των τροχαίων δυστυχημάτων.

Τονίστηκε  σε όλη την διάρκεια της συνάντησης από όλους τους εισηγητές ότι χρειάζεται:

 Συνεχής εκπαίδευση, συνεχής ενημέρωση, συνεχής προβολή του θέματος, για τα αίτια των τροχαίων, καμπάνιες, αλλαγή οδηγικής συμπεριφοράς με ΣΠΟΤ, VIDEO, συνεργασία με ΜΜΕ, συνεχείς παρεμβάσεις προς τους φορείς και πολιτική βούληση.

Εικόνες από την Αττάλεια. Μια πόλη με δρόμους, με πεζογέφυρες, με ΛΕΑ, με σύγχρονο αεροδρόμιο, με πεζοδρόμια, νησίδες με συνθέσεις λουλουδιών, με κόμβους, με σήμανση, με στέγαστρα στάσεων, με διαβάσεις πεζών,  με κεντρική πλατεία γεμάτη ζωή από  ανθρώπους που κάνουν βόλτες με παρτέρια γεμάτα χρώμα από λουλούδια και όχι ένα απέραντο parking, τρομερή φιλοξενία, με συνεχή παρουσία του αρχηγού της Αστυνομίας, με συνεχή παρουσία αστυνομικών στους δρόμους.

Λύθηκε οριστικά το πρόβλημα στάθμευσης στους Καλονιούς Μέσα Μάνης.

Οι Καλονιοί είναι  ένας οικισμός της Κοίτας, στη Μέσα Μάνη.
«Η Κοίτα «η πολυπυργού», εντυπωσιάζει πάντοτε τον επισκέπτη της… Το Μέγα πλήθος πέτρινων πύργων και πυργόσπιτων καθορίζει τόσο μοναδικά το σπουδαίο αυτό χωριο της Μάνης» μας πληροφορεί το mani.οrg. Και πράγματι φωτογραφίες και videos σε καλούν χωρίς δεύτερη σκέψη να την επισκεφτείς.
Οι Καλονιοί έχουν ένα πληθυσμό μεταξύ 23 και 45 κατοίκων σύμφωνα με τις διάφορες αναφορές στο διαδικτυο. Αλλά καθως φαίνεται ο οικισμός αντιμετωπίζει οξύτατο πρόβλημα parking.
Αντιμετωπίζει; Όχι πια…


Το βράδυ του Σαββάτου 13 Απριλίου ένας 44χρονος, διαπληκτίστηκε με τα δύο ξαδέλφια του και τον 65χρονο πατέρα τους και θείο του για μια θέση στάθμευσης στο χωριό.
Μετά από φραστικό επεισόδιο ο 44χρονος μπήκε στο σπίτι του πήρε μια καραμπίνα και στη συνέχεια πυροβόλησε με το όπλο, τραυματίζοντας θανάσιμα τον 65χρονο θείο του και ελαφρά την θεία του και σύζυγο του θανόντα, τον ξάδελφο του και την εγγονή του θανόντα που βρίσκονταν στο σημείο.
Ο 44χρονος συνελήφθη και κρατείται στο αστυνομικό τμήμα Γυθείου προκειμένου να οδηγηθεί στον Εισαγγελέα Γυθείου.
Με τον θάνατο του 65χρονου και την σύλληψη του 44χρονου αυτόματα δημιουργήθηκαν δυο νέες θέσεις στάθμευσης στον οικισμό. Μεμψιμοιρίες για την στέρηση της ζωής ενός ανθρώπου και τις επιπτώσεις που θάχει στη ζωή του δράστη και την οικογένεια του η φυλάκιση του δεν μπορούν να υποσκάψουν τον πρωτοπόρο χαρακτήρα της πρότασης που κατατέθηκε για την επίλυση του προβλήματος στάθμευσης.  Οι μεγάλοι  Δήμοι της χώρας όπου το πρόβλημα είναι έκδηλο και καθημερινό δεν πρέπει να διστάσουν να υιοθετήσουν το μήνυμα της Μέσα Μάνης. Το ιδιο και το Υπουργειο Μεταφορών που πρέπει άμεσα να κατοχυρώσει σαν παγκόσμια πατέντα αυτή την λύση και να προτείνει την άμεση εφαρμογή της σε επίπεδο Ευρωπαικής Ένωσης.
Καμιά φορά οι λύσεις έρχονται από κει που δεν το περιμένεις… Από ένα μικρό μέρος, με ούτε πενήντα κατοίκους, χωρις πολεοδόμους, χωρίς συγκοινωνιολόγους.
Γιατί δεν υπάρχουν πια μικρά και μεγάλα μέρη. Ζούμε όλοι στο παγκόσμιο χωριό του αυτοκινήτου.
‘Οπου ενώ οι άστεγοι άνθρωποι  αυξάνουν μέρα με την μέρα μάχες δίνονται για τις θέσεις στάθμευσης των αυτοκινήτων.
‘Οπου ενώ καθημερινά οι ανασφάλιστοι άνθρωποι πολλαπλασιάζονται το κράτος μεριμνά για την υποχρεωτική ασφάλιση των ΙΧ.
‘Οπου ενώ οτι απόμεινε από το σύστημα υγείας καταρρέει μοναδική μέριμνα του κράτους είναι η υπαρξη ενός θεσμού υποχρεωτικού προληπτικού ελέγχου που αφορά τα μηχανοκίνητα (ΚΤΕΟ). (Αντίστοιχο σύστημα πρόληψης -  πρωτοβάθμιας φροντίδας για τους ανθρώπους ουδέποτε υπήρξε στην Ελλάδα).
Ας καλοσωρίσουμε λοιπόν τους Καλονιούς στον πολιτισμένο κόσμο.
Πάει πια καιρός που οι άνθρωποι σκοτώνονταν για ζητήματα  «τιμής»  και «ιδιοκτησίας». Τώρα κυρίαρχα είναι τα προβλήματα στάθμευσης. Και η σοβαρότητα του προβλήματος δεν σταματάει σε ανθρώπινους ακόμα και συγγενικούς δεσμούς. Ο πιστός οδηγός δεν σταματάει να σκέφτεται το αυτοκίνητο του και τις ανάγκες του ακόμα και όταν αυτό δεν βρίσκεται σε κίνηση. Για χάρη του θα θυσιάσει και θα θυσιαστεί πιστοποιώντας όχι απλά μια σχέση εξάρτησης αλλά την σχέση υποδούλωσης σ αυτό.
Γιώργος Κουβίδης.
Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, στις 15/4/2013

Η δυστυχία του να είσαι πεζός… στην Αθήνα.

 του Γιώργου Φραντζεσκάκη
(Το κείμενο που ακολουθεί το ακούσαμε στην εκπομπή “Η Φυλή των Φίλων” που μεταδόθηκε από τον Ρ/Σ “105.5 Στο Κόκκινο” στις 9/4. Ευχαριστούμε τον Γ. Φραντζεσκάκη που μας το έδωσε για να το αναρτήσουμε.)
Η πρώτη μου, ενδιαφέρουσα εμπειρία με τα παλικάρια της ομάδας Ζήτα (τότε δεν υπήρχε η ομάδα ΔΙΑΣ) ήταν κάπου εκεί στις αρχές αυτής της δεκαετίας. Η λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας μπροστά από το Ζάππειο, έχει δύο αφύλακτες διαβάσεις πεζών. Οι διαβάσεις αυτές υπάρχουν για να διευκολύνονται οι επισκέπτες του πάρκου και κυρίως οι τουρίστες, καθώς εκεί απ’ έξω παρκάρουν τα πούλμαν που μεταφέρουν τους επισκέπτες του Ζαππείου και του Καλλιμάρμαρου. Μια ωραία μέρα λοιπόν, εγώ πάνω στη μοτοσικλέτα, κινούμαι επί της Βασιλίσσης Ολγας με λογική ταχύτητα  και βλέποντας τη διάβαση και κάποιους έτοιμους να διασχίσουν τη λεωφόρο, επιβραδύνω με σκοπό να σταματήσω μπροστά της.
Ξαφνικά, ακούω από πίσω μου, μπινελίκια! Χοντρά μπινελίκια. Και με προσπερνούν με ταχύτητα δυο ζητάδες πάνω στις μοτοσικλέτες τους, ουρλιάζοντας και βρίζοντας που θα έπεφταν επάνω μου επειδή σταμάτησα…
Τη συμπεριφορά των ανδρών της ελληνικής αστυνομίας και την περιφρόνησή τους στους νόμους (και ειδικά τον πολύπαθο ΚΟΚ) θα τη συζητήσουμε μια άλλη Δευτέρα. Σήμερα θα δούμε γιατί είναι τόσο μεγάλη δυστυχία να είσαι πεζός στην Αθήνα, την πόλη που μισεί οτιδήποτε μή εποχούμενο.
Ο έλληνας αγαπάει το αυτοκίνητό του. Δεν είναι μόνο η διάσταση του status symbol που έχει, ούτε η προφανής ιδιότητα της πρακτικότητας που σήμαινε κάποτε η κατοχή ΙΧ, προτού γίνει τόσο ακριβό σπορ. Ο έλληνας αγαπάει το αυτοκίνητο επειδή μισεί οτιδήποτε απαιτεί φυσική άσκηση.
Κατ’ επέκταση, μισεί οτιδήποτε τον αναγκάζει να περπατάει: την πεζοδρόμηση του ιστορικού κέντρου, τα ίδια τα πεζοδρόμια (γι’ αυτό και τα μετατρέπει σε πάρκινγκ), τις σκάλες… Εχω δει μίνι επανάσταση να ξεσπάει σε σταθμό του μετρό, επειδή για μερικά λεπτά ακινητοποιήθηκε από βλάβη η κυλιόμενη κλίμακα και οι επιβάτες αναγκάζονταν να ανεβούν περπατώντας 32 σκαλιά…
Και επειδή μισεί να περπατά, λογικό είναι να περιφρονεί και όσους το κάνουν. Και μαζί, να περιφρονεί και όλα τα εργαλεία που τους διευκολύνουν. Γι’ αυτό και, στην Αθήνα, και τις περισσότερες ελληνικές πόλεις, οι διαβάσεις πεζών δεν αξίζουν ούτε την μπογιά που χρειάστηκε για να τις βάψουν. Μαζί τους απαξιώνονται επίσης, οι διαβάσεις στα φανάρια, όταν οι οδηγοί βλέπουν ότι τον δρόμο δεν διασχίζει άλλο αυτοκίνητο (οι πεζοί μπορούν να περιμένουν), οι πεζόδρομοι, οι δρόμοι ήπιας κυκλοφορίας και ό,τι άλλο προορίζεται για μη αυτοκινητιστική χρήση…
Ο τουριστικός οδηγός του Lonely Planet, ενός μεγάλου ταξιδιωτικού οργανισμού με παγκόσμια φήμη, αναφερόμενος στην Αθήνα, γράφει επί λέξει: “Στην Αθήνα οι διαβάσεις πεζών είναι διακοσμητικές. Μη σας περάσει από το μυαλό ότι, μόλις βάλετε το πόδι σας επάνω τους, τα αυτοκίνητα θα κοκκαλώσουν. Το πιθανότερο είναι ότι θα περάσουν ίντσες από τα πόδια σας, και οι οδηγοί θα σας φιλοδωρήσουν με τη χαρακτηριστική μούτζα και βρισιές που δεν θέλετε να σας μεταφράσουν…”
Η αλήθεια είναι ότι, όσο το αυτοκίνητο ακριβαίνει, στην απόκτηση και τη συντήρησή του, τόσο οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι το να περπατήσεις πέντε χιλιόμετρα δεν είναι ο δέκατος τρίτος άθλος του Ηρακλέους. Δείχνουν να καταλαβαίνουν επίσης, ότι η Αθήνα δε χωράει άλλα αυτοκίνητα. Ούτε μηχανάκια. Ποδήλατα και πεζούς, ίσως. Και πάλι, πολλοί είμαστε.
Τώρα, το μόνο που μένει είναι να καταλάβει και ο Δήμος ότι για να ενθαρρύνει τους πεζούς πρέπει να αρχίσει να κυνηγάει όσους τους δυσκολεύουν. Στο κέντρο μιας σύγχρονης μητρόπολης δεν έχουν πια θέση τα ιδιωτικά αυτοκίνητα. Είναι διεθνής αντίληψη, είναι δοκιμασμένη συνταγή, είναι εγγύηση εξανθρωπισμού του άστεως. Αν δούμε να κόβεται καμιά κλήση σε όσους δε σέβονται τις διαβάσεις πεζών, ίσως να είναι μια αρχή…

Αφίσα του Δημήτρη Αρβανίτη

Πηγή: soste.gr

ΠοδηλατοΔΡαΜα στο Βόλο

Αυτή είναι η εικόνα ενός σύγχρονου ποδηλατόδρομου. Είμαστε περήφανοι ως Έλληνες πολίτες, καθώς αυτή η ιδέα-πρόταση και υλοποίηση προήλθε και  υλοποιήθηκε από κατεξοχήν εγχώρια μυαλά.
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες οι γνωστές ποδηλατικές χώρες του Βορρά ζήτησαν μετέγγραφή του Έλληνα δημάρχου και των συνεργατών του που είχαν την έμπνευση και την ευθύνη υλοποίησης του συγκεκριμένου έργου. Δυστυχώς πρακτικοί λόγοι  δεν καθιστούν δυνατή αυτή την πρόταση.
Και καθώς “ουδείς προφήτης στον τόπο του”…
…Ποινική δίωξη άσκησε μετά από τρία χρόνια προκαταρκτικής έρευνας η
Εισαγγελία Πρωτοδικών Βόλου, εις βάρος πολιτικών προσώπων, επί δημαρχίας Αλέκου Βούλγαρη, μεταξύ των οποίων οι αντιδήμαρχοι Γ. Στάμος, Γ. Δανηλόπουλος και ο πρόεδρος της Επιτροπής Κυκλοφοριακού Σχεδιασμού Χ. Σκυργιάννης.
Δίωξη ασκήθηκε εις βάρος υπηρεσιακών παραγόντων, του κατασκευαστή, καθώς και εις βάρος των μελών της Επιτροπής Κυκλοφοριακού Σχεδιασμού. Στο εδώλιο θα κληθούν 15 συνολικά άτομα, που κατηγορούνται για την κατασκευή ενός έργου, χωρίς προδιαγραφές ασφαλείας.
Η ποινική δίωξη βασίστηκε σε πραγματογνωμοσύνη του συγκοινωνιολόγου του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κ. Ν. Ηλιού, προέδρου του “Παρατηρητηρίου Οδικής Ασφάλειας” του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.  Τόσο ο τέως δήμαρχος όσο και οι συνεργάτες του είχαν γνώση της γνώμης του κ. Ηλιού καθώς ήδη από το 2009 υπήρχαν σχόλιά του στον τοπικό τύπο και τα τοπικά blogs για την ποιότητα των ποδηλατόδρομων.
Όμως το όραμα του δημάρχου για την πόλη κανείς δεν  το κατάλαβε.
Οι προδιαγραφές για τους ποδηλατόδρομους απαιτούν ελάχιστο πλάτος τα 2 μέτρα, όμως οι Βολιώτες υπέυθυνοι κατάφεραν να τους περιορίσουν στο 1,7μ. Η επιλογή αυτή δεν ήταν τυχαία…γνώριζαν οι ιθύνοντες πως η ποδηλατική ικανότητα των συμπατριωτών τους είναι τέτοια ώστε μπορούν με τους κατάλληλους ελιγμούς να κινούνται δυο ποδήλατα σε αντίθετες κατευθύνσεις στο χώρο που τους διέθεσαν. Τι ξέρουν αυτοί που θέτουν τις προδιαγραφές;;;

Εξάλλου είχαν φροντίσει ακόμα και για την πιθανότητα απώλειας ελέγχου του ποδηλάτη…. φρόντισαν να φτιάξουν διαχωριστική κατασκευή από σκυρόδεμα (κοινώς τσιμέντο να γίνει..) και πακτωμένα σ’ αυτό μεταλλικά κολωνάκια..
Εδώ θα παραθέσουμε απλά μια μαρτυρία:
“Προχθές το απόγευμα καθόμουνα στο περίπτερο και περνούσαν τρεις ποδηλάτες που πρέπει να ήταν αθλητές, είχαν επαγγελματικά ποδήλατα», θυμάται η κ. Άννα και μας λέει πως σε κλάσματα δευτερολέπτου είδε τον έναν από τους τρεις να γυρίζει το τιμόνι και να πέφτει με το λαιμό πάνω στο τσιμεντένιο πεζούλι. «Πήγα να δω τι έπαθε, γιατί το παιδί είχε πάθει σοκ. Είχε μια χαρακιά, έτρεχε αίμα πολύ και όλος ο λαιμός του ήταν κόκκινος. Είχε πόση ώρα το παιδί να συνέλθει να μπορέσει να σηκωθεί”.
καθώς και μια -απ’ τις πολλές-δημοσιογραφική καταγραφή:

“Ακόμα ένα ατύχημα έγινε χθες στον ποδηλατόδρομο του Βόλου. Οδηγός μικρού κυβισμού μηχανής έχασε την ισορροπία του και έπεσε πάνω στο τσιμέντο του ποδηλατόδρομου με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά. Το περιστατικό συνέβη στην διασταύρωση των οδών Μακρυγιάννη και Μακρινίτσης. Ο δικυκλιστής μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο Βόλου όπου και χειρουργήθηκε.”
Τι κι αν διαμαρτύρονταν λοιπόν ποδηλάτες, δημοτικοί σύμβουλοι, πολίτες και λοιποί γραφικοί που ασχολούνται με την οδική ασφάλεια! Ο δήμαρχος είχε την ατάκα έτοιμη:
“Κάνε μου μήνυση”.
Ο Νίκος Παπαδόπουλος είναι κάτοικος του Βόλου και πρόσφατα είχε ένα ατύχημα στους ποδηλατόδρομους. «Είχα ατύχημα με το αυτοκίνητό μου στον ποδηλατόδρομο», μας εξιστορεί. «Πήγα να στρίψω και έπεσα πάνω στο κολωνάκι, γιατί έτσι όπως ήταν παρκαρισμένα  τα αμάξια φυσικά και δεν χωρούσα και έπεσα πάνω τους». Ο κ. Παπαδόπουλος έκανε παρέμβαση ο ίδιος στο δήμαρχο Βόλου Αλέκο Βούλγαρη. «Πήγα στον κ. Δήμαρχο και του είπα ότι έχετε κάνει ένα Βόλο ολόκληρο να σας μισήσει με τους ποδηλατοδρόμους που έχετε φτιάξει. Ξέρετε τι μου είπε επί λέξει; Μη με ξαναψηφίζεις», λέει αγανακτισμένος ο κ. Παπαδόπουλος, ο οποίος είπε στο δήμαρχο ότι θα διεκδικήσει τα νόμιμα, για να του απαντήσει ο κ. Βούλγαρης «κάνε μου μήνυση».
Ε, λοιπόν η μήνυση μπορεί να μην ήρθε από πολίτη…ήρθε όμως η ποινική του δίωξη από την εισαγγελία Βόλου τόσο του ιδίου  όσο και των λοιπών συνεργατών του. Η υπόθεση θα εξεταστεί στις 17 Μαΐου 2013.
Πηγή: soste.gr

Slow Train Coming …………. …….Κάθε Μέρα Πρωταπριλιά.

Tο νομοθετημένο το 1985 Ρυθμιστικό του Τρίτση προβλέπει την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου. Τριάντα σχεδόν χρόνια μετά η υλοποίηση της “ξαναμπαίνει” στην «τελική ευθεία». Το ολλανδικό γραφείο Okra κέρδισε τον διαγωνισμό του ιδρύματος Ωνάση και είναι πλέον «ζήτημα χρόνου». Στην Ελλάδα τα έργα που αφορούν την ανάπλαση της πόλης ή την κατασκευή οδικών δικτύων το ζήτημα του χρόνου είναι καθαρά ζήτημα φιλοσοφικό. Αυτό πιστοποιούν όχι μόνο η «ιστορία» της πεζοδρόμησης της Πανεπιστημίου, αλλά και η ιστορία πλήθους «μεγάλων έργων» (Ολυμπία Οδός, Ιονία Οδός, ΠΑΘΕ, ΒΟΑΚ κα). Ενδεικτική είναι η χρονική διαδρομή που ακολούθησε το Μετρό της Αθήνας διαδρομή που ακολουθείται πιστά και από το Μετρό Θεσσαλονίκης.    

Από μηνύματα που έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο μπορεί κανείς να πάρει μια εικόνα αυτής της φιλοσοφικής ή και φιλοζωικής (ένα ζώο είναι και ο άνθρωπος) διάστασης του προβλήματος.

       

—  - ……..Τελικά  το 1991 ξεκίνησε η κατασκευή των γραμμών 2 και 3 του Μετρό που λειτούργησαν το 2000. Χρειάστηκε να περάσουν μόνο 131 χρόνια από την την λειτουργία της γραμμής που συνέδεσε την Αθήνα με τον Πειραιά το 1869.

Το Μετρό της Αθήνας βέβαια δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Επτά έτοιμοι σταθμοί δεν έχουν δοθεί σε λειτουργία (κάποιοι απ αυτούς έπρεπε να έχουν παραδοθεί απο το 2008 με ολέθριες επιπτώσεις στην μετακίνηση, την μόλυνση και την αύξηση των τροχαίων. (Αναλυτικά: ΕΔΩ). Για να είμαστε όμως ακριβοδίκαιοι να σημειώσουμε ότι με ταχύτατες διαδικασίες μετά από επανειλλημένες συσκέψεις βουλευτών, στελεχών της Αττικό Μετρό και Υπουργικές παρεμβάσεις ο σταθμός Χαιδάρι μετονομάσθηκε σε Αγία Μαρίνα. Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που ο φορολογούμενος ένοιωσε πως τα λεφτά του πιάνουν τόπο. Όλοι αυτοί δικαιολόγησαν τους μισθούς τους πιάνοντας κυριολεκτικά τον ταύρο απ τα κέρατα.

Πηγή: soste.gr

Συμμετοχή της ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ στην 3η Παγκόσμια Συνάντηση Μ.Κ.Ο για την Οδική Ασφάλεια στην Αττάλεια της Τουρκίας

Στις 4& 5 Απριλίου 2013 στην Ατταλεια της Τουρκίας θα πραγματοποιηθει η 3η Παγκόσμια συνάντηση οργανωσεων που αγωνίζονται για την Οδική Ασφάλεια και την υπεράσπιση τον Θυμάτων των Τροχαίων.

Η Ελλάδα θα εκπροσωπηθεί από την ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ,   μέλος της Global Alliance NGO’s for Road Safety.

Επίσης θα συμμετέχουν  εκπρόσωποι από την You Are What U Do - Κώστας Κουβίδης, που συμμετέχουν στον SOSTE.

Στη Παγκόσμια συνάντηση για την οδική ασφάλεια εκπρόσωποι από περίπου 80 μη κυβερνητικές οργανώσεις από όλο τον κόσμο θα είναι παρόντες, καθώς και εμπειρογνώμονες οδικής ασφάλειας από τους διεθνείς οργανισμούς, όπως η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Ταμείου για την Οδική Ασφάλεια (World Health Organization, World Bank and the Road Safety Fund).

Θα είναι μια πρόκληση για την Ελλάδα  και  για εμάς για τη Δεκαετία Δράσης  Οδικής Ασφάλειας 2011-2020 την οποία και στηρίζουμε, για την μείωση των τροχαίων δυστυχημάτων- στόχος 50% των οδικών δυστυχημάτων.

Θα είναι ένα ενδιαφέρον πρόγραμμα που θα περιλαμβάνει: σεμινάρια, συζητήσεις, παρουσιάσεις, καθώς και πολλές ευκαιρίες για ανταλλαγή γνώσεων, εμπειριών και καλών πρακτικών με τους συναδέλφους μας  από όλο τον κόσμο. Επιπλέον, θα επωφεληθούν  για να οργανώσουν  την πρώτη Γενική Συνέλευση της Παγκόσμιας Συμμαχίας των ΜΚΟ για την Οδική Ασφάλεια.

Συμμετοχή της ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ στην Διεθνή εκστρατεία καθαρισμού: Let's do it Aegean

Συμμετέχουμε στην Διεθνή Εθελοντική καμπάνια Kαθαρισμού " Let's to it"
Καθαρίζουμε την Ελλάδα σε μιά ημέρα σε επίπεδο Ν. Δωδεκανήσου.
Καθαρίζουμε την πόλη μας, μεταφέροντας χίλια μηνύματα εθελοντισμού και ευαισθητοποίησης των πολιτών για το περιβάλλον και του ενδιφέροντος μας για την πόλη μας που ζούμε και κατοικούμε.

Ετήσια Γενική Συνέλευση της ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η Ετήσια Γενική Συνέλευση με την συμμετοχή των μελών της.
Αναπτύχθηκαν όλες οι δράσεις, έγινε επικοδομητική συζήτηση μεταξύ των μελών, κατατέθηκαν προτάσεις από τα μέλη μας και  τέθηκαν θέματα που αφορούν την οδική ασφάλεια και το μερίδιο ευθύνης των τοπικών φορέων.

https://www.facebook.com/#!/media/set/?set=oa.10151833677222571&type=1