Όταν η δικαιοσύνη καθυστερεί, η αδικία σκοτώνει ξανά. Είμαι η Βικτωρία Μουλαρά. Είμαι η αδερφή της Στεφανίας Μουλαρά. Της Στεφανίας που το 2018, στις 14 Οκτωβρίου έχασε τη ζωή της άδικα σε τροχαίο. Από τότε τίποτα δεν είναι ίδιο. Ο χρόνος για εμάς σταμάτησε εκείνη τη μέρα και από τότε απλώς υπάρχουμε μέσα σε μια αναμονή πόνου.
Η Στεφανία δεν ήταν ένας αριθμός σε μια δικογραφία. Δεν ήταν μια «υπόθεση». Ήταν άνθρωπος. Ήταν αδερφή μου. Ήταν μάνα. Ήταν ζωή.
Και αυτή η ζωή κόπηκε βίαια, χωρίς έλεος, από την ανευθυνότητα ενός ανθρώπου που αποφάσισε να πιάσει τιμόνι χωρίς να σεβαστεί τίποτα και κανέναν. Ένα δευτερόλεπτο αλαζονείας, μια εγκληματική απόφαση, και μια οικογένεια καταδικάστηκε σε ισόβιο πένθος. Από εκείνη τη μέρα ζούμε έναν ατελείωτο θάνατο. Κάθε δικαστήριο, κάθε αναβολή, κάθε απόφαση που χαϊδεύει τον ένοχο, είναι ένα μαχαίρι στην καρδιά μας. Δεν μας αφήνουν να θρηνήσουμε. Μας αναγκάζουν να ξαναζούμε το τροχαίο, να ξαναθάβουμε τη Στεφανία, ξανά και ξανά.
Ο πόνος μας δεν τελειώνει, απλώς ανακυκλώνεται μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων. Και τώρα, χρόνια μετά, φτάνουμε πάλι σε ένα κρίσιμο σημείο. Εκδικάζεται η έφεση που άσκησε η εισαγγελέας για να αφαιρεθεί το ελαφρυντικό που δόθηκε στον κατηγορούμενο. Ένα ελαφρυντικό που για εμάς δεν είναι απλά νομικός όρος. Είναι προσβολή. Είναι χαστούκι. Είναι φτύσιμο στη μνήμη της αδερφής μου. Είναι το πιο επικίνδυνο μήνυμα: ότι μια ανθρώπινη ζωή μπορεί να θεωρηθεί «λάθος», «ατυχία», «στιγμή».
Μας μιλάνε για νόμους, για διαδικασίες, για καθυστερήσεις. Κανείς όμως δεν μιλάει για τον δικό μας χρόνο που σταμάτησε το 2018. Κανείς δεν μιλάει για τα άδεια τραπέζια, για τις γιορτές που δεν έγιναν ποτέ, για το παιδί που μεγάλωσε χωρίς τη μάνα του, για μια οικογένεια που έμαθε να αναπνέει με μισή καρδιά και να ζει με μόνιμο βάρος στο στήθος.
Ζητάμε δικαιοσύνη. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους. Να αναγνωριστεί η εγκληματική συμπεριφορά ως αυτό που πραγματικά είναι. Να σταματήσει επιτέλους αυτή η πρακτική που μετατρέπει τους δρόμους σε πεδία θανάτου και τα δικαστήρια σε καταφύγιο ελαφρυντικών.
Η Στεφανία αξίζει δικαίωση. Όχι αύριο. Όχι κάποτε. Τώρα. Για εκείνη. Για το παιδί της. Για όλους εμάς που μείναμε πίσω και μάθαμε να ζούμε με μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ. Δεν θα σωπάσουμε. Δεν θα κουραστούμε. Δεν θα συνηθίσουμε την αδικία. Γιατί κάθε μέρα που περνά χωρίς δικαίωση, η Στεφανία δολοφονείται ξανά στη μνήμη μας.
Και αν αυτή η κοινωνία έχει μάθει να συγχωρεί τους ενόχους, εμείς δεν θα μάθουμε ποτέ να ξεχνάμε τους νεκρούς μας. Η καθυστέρηση της δικαιοσύνης δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.
Βικτωρία Μουλαρά
Σημείωση SOS Τροχαία Εγκλήματα: Τρίτη 24 Φεβρουαρίου στο Αγρίνιο ίσως ολοκληρωθεί το πρωτόδικο για το φόνο της Στεφανίας Μουλαρά και του Άκη Κάκου. Ο δράστης δικάζεται σε βαθμό κακουργήματος μετά από αναίρεση. Έχει κριθεί ένοχος σε βαθμό κακουργήματος για δυο φόνους, οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και ουσιών και χωρίς άδεια οδήγησης. Εκκρεμεί η αναγνώριση ή όχι ελαφρυντικών και η επιμέτρηση της ποινής. Το συμβάν έγινε τον Οκτώβριο του 2018 στο Νιοχώρι Μεσολογγίου. Αν η υπόθεση εκδικαστεί (8ος χρόνος από το έγκλημα) θα έχουν συμπληρωθεί περισσότερες από 2675 ημέρες για να γίνει το πρωτόδικο… ( Η υπόθεση αυτή διεκδικεί το ρεκόρ Γκίνες σε αριθμό αναβολών και δικαστικών «λαθών»).
Περισσότερα για την υπόθεση: ΕΔΩ
Ανακοίνωση SOS Τροχαία Εγκλήματα: ΕΔΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου