Την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026, 2675 ημέρες μετά το συμβάν, ολοκληρώθηκε στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αγρινίου το ΠΡΩΤΟΔΙΚΟ για τον φόνο της Στεφανίας Μουλαρά και του Ακη Κάκου τον Οκτώβρη του 2018 απο οδηγό χωρίς δίπλωμα, υπο την επήρεια αλκοόλ και ναρκωτικών. Παρότι η υπόθεση εκδικάζονταν μετα απο αναίρεση εισαγγελέα για να μην αναγνωριστούν ελαφρυντικά στο δράστη και ενω και ο εισαγγελέας της σύνθεσης που εκδίκαζε την υπόθεση πρότεινε να μην αναγνωριστούν ελαφρυντικά το δικαστήριο αποφάσισε να αναγνωρίσει στο δράστη το ελαφρυντικό του «προτέρου εντίμου βίου» κρατώντας την ποινή του χαμηλά (πεντέμιση χρόνια φυλάκιση) αλλά και μετατρέποντας την σε εξαγοράσιμη.
Δήλωση των οικογενειών των θυμάτων:
ΑΔΙΚΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΦΤΥΣΙΜΟ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
Στην υπόθεση της Στεφανίας και του Άκη δεν κρίθηκαν απλώς νομικά δεδομένα.
Κρίθηκαν δύο ζωές που χάθηκαν. Κρίθηκε η αξία της ανθρώπινης ζωής. Κρίθηκε η εμπιστοσύνη μας στη Δικαιοσύνη. Και αυτό που έμεινε πίσω δεν ήταν αίσθηση δικαίωσης. Ήταν η αίσθηση ενός ακόμη χαστουκιού. Ενός ακόμη φτυσίματος στη μνήμη των παιδιών.
Οδήγηση χωρίς δίπλωμα. Κατανάλωση αλκοόλ. Χρήση ναρκωτικών ουσιών. Και αποτέλεσμα δύο νεκρά παιδιά. Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά διατηρείται το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου.
Η κοινωνία δικαιούται να ρωτά. Πώς συμβιβάζονται αυτά; Ποια εικόνα έντιμου βίου χωρά οδήγηση χωρίς άδεια, με ουσίες και αλκοόλ, που καταλήγει σε δύο χαμένες ζωές; Ποιο μήνυμα δίνεται στους επόμενους;
Δεν ζητήθηκε εκδίκηση. Ζητήθηκε ευθύνη. Ζητήθηκε ένα καθαρό μήνυμα ότι η ζωή δεν κοστολογείται, ότι η απώλεια δεν μετατρέπεται σε διαχειρίσιμη ποινή.
Και σαν να μην έφτανε η απόφαση, υπήρξε και ο τρόπος. Μια αίθουσα όπου ο πόνος δεν βρήκε χώρο. Μια πρόεδρος που αντί να διασφαλίζει ψυχραιμία και σεβασμό, δημιούργησε κλίμα έντασης και φόβου.
Διακοπές, αυστηρές παρατηρήσεις, απειλές για μηνύσεις την ώρα που άνθρωποι προσπαθούσαν να σταθούν όρθιοι μέσα στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής τους. Η έδρα δεν είναι χώρος επιβολής σιωπής. Είναι χώρος ευθύνης. Η Δικαιοσύνη δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα. Είναι και η διαδικασία. Είναι το αν ο πολίτης φεύγει νιώθοντας ότι ακούστηκε ή ότι φιμώθηκε. Όταν δύο νέα παιδιά χάνονται και η κοινωνία αισθάνεται ότι το βάρος δεν αποτυπώθηκε όπως έπρεπε, τότε η πληγή δεν κλείνει. Ανοίγει ξανά.
Τα παιδιά δεν είναι αριθμοί σε μια απόφαση. Δεν είναι παράγραφοι σε ένα σκεπτικό. Είναι ζωές που κόπηκαν απότομα. Όνειρα που σταμάτησαν. Οικογένειες που έμειναν με μια καρέκλα άδεια για πάντα. Και κάθε φορά που η απόφαση μοιάζει ελαφρύτερη από την απώλεια, η μνήμη τους πληγώνεται ξανά. Η μνήμη της Στεφανίας και του Άκη δεν χρειάζεται σιωπή. Χρειάζεται σεβασμό. Χρειάζεται Δικαιοσύνη που να στέκεται στο ύψος της ζωής που χάθηκε.
25/2/2026 Η οικογένεια της Στεφανίας Μουλαρά
Η οικογένεια του Άκη Κάκου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου