Καμία συγγνώμη. Καμία ταπεινότητα. Καμία ανάληψη ευθύνης.

Σήμερα εκδικάστηκε η έφεση που άσκησε ο κατηγορούμενος για την δολοφονία του αδερφού μου.

Το Εφετείο παρέμεινε στην ίδια ποινή (3 χρόνια με αναστολή) και δεν του αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό. Κι όμως, σε εμάς δεν έμεινε καμία αίσθηση δικαίωσης. Μας έμεινε πάλι η οργή.
Και αυτή η υπόθεση δεν αφορά μόνο εμάς.

Αφορά και την τοπική κοινωνία. Αφορά και εσάς που τον βάζετε στα μαγαζιά σας. Αφορά όλους όσοι επιλέγουν να αγνοούν τι έχει συμβεί και ποια είναι η στάση που συνεχίζει να κρατά.

Γιατί όταν κάποιος αφαιρεί μια ζωή οδηγώντας με πάνω από 120 χλμ/ώρα σε επικίνδυνες στροφές και δεν βρίσκει ούτε μια λέξη συγγνώμης, τότε το θέμα δεν είναι ιδιωτικό. Είναι κοινωνικό.
Ο αδερφός μου, ο Λάζαρος μας, ήταν 22 χρονών. ΜΟΛΙΣ 22.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ένα παιδί με όνειρα, με ζωή μπροστά του, με γέλιο που γέμιζε το σπίτι. Ένα παιδί που έφυγε βίαια μέσα σε δευτερόλεπτα, εξαιτίας μιας εγκληματικά επικίνδυνης οδήγησης. 

Μια επιλογή. Μια απερισκεψία. Μια αδιαφορία. Και η ζωή του τελείωσε εκεί.
Στο Εφετείο περιμέναμε έστω για μια στιγμή να ακούσουμε μια συγγνώμη. Μια παραδοχή. Μια ένδειξη ότι καταλαβαίνει πως διέλυσε μια οικογένεια.
Αντί γι’ αυτό, ακούσαμε ότι «είμαστε υπερβολικοί λόγω ψυχικής οδύνης».
Ακούσαμε ότι δεν μπορεί να κάνει «7 λεπτά παραπάνω δρόμο» για να μη περνά μπροστά από την οικογένειά μας.
Η στάση του ήταν τέτοια που η ίδια η εισαγγελέας τον ρώτησε αν γνωρίζει τι σημαίνει ενσυναίσθηση. Και έφτασε στο σημείο να τον ρωτήσει ευθέως: «Γιατί ήρθατε σήμερα εδώ;»
Για να σου αναγνωριστεί ελαφρυντικό μεταμέλειας, πρέπει να υπάρχει μεταμέλεια. Πρέπει να υπάρχει συνείδηση. Πρέπει να υπάρχει μια ανθρώπινη στιγμή.
Δεν υπήρξε καμία.
Καμία συγγνώμη.
Καμία ταπεινότητα.
Καμία ανάληψη ευθύνης.
Η απόφαση ήταν ξεκάθαρη: η ποινή έμεινε η ίδια. Χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Γιατί καμία μεταμέλεια δεν επιδείχθηκε.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η καθημερινότητα συνεχίζει να μας πληγώνει. Ο ίδιος και η οικογένειά του περνούν μπροστά από το σπίτι και τη δουλειά μας, ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες. Σε κοινούς γνωστούς λένε ότι «αυτοί είναι καλά» και ότι «δεν έπαθαν τίποτα».
Όχι. Δεν έπαθαν τίποτα.
Εμείς χάσαμε τον Λάζαρο.
Εμείς πηγαίνουμε σε μνήματα.
Εμείς ζούμε με ένα άδειο τραπέζι.
Εμείς κουβαλάμε μια απώλεια που δεν τελειώνει ποτέ.
Η οικογένειά μας είναι διαλυμένη. Περιορίζουμε τις κινήσεις μας για να μη βρεθούμε απέναντί του. Προστατεύουμε τον εαυτό μας από μια εικόνα που ξανανοίγει την πληγή.
Κι όμως, εκείνος είναι ελεύθερος. Οδηγεί. Κυκλοφορεί. Διασκεδάζει.
Ας γνωρίζουν όλοι ποια είναι η στάση.
Ας γνωρίζουν όλοι ότι καμία συγγνώμη δεν ζητήθηκε.
Ας αναρωτηθούμε όλοι τι κοινωνία θέλουμε να είμαστε.
Δεν ζητάμε εκδίκηση.
Ζητάμε μνήμη. Ζητάμε σεβασμό. Ζητάμε συνείδηση.
Ο Λάζαρος μας ήταν 22 χρονών.
Και θα μείνει για πάντα 22.
Η οδύνη μας δεν είναι υπερβολή.
Είναι η ζωή μας από εκείνη τη μέρα και μετά.
Και δεν θα σιωπήσουμε.

24/2/2026                          Έλενα Μπούρα

Περισσότερα για το έγκλημα με θύμα τον Λάζαρο: ΕΔΩ